ေကာင္ေလးက မူလတန္းေက်ာင္းမွာ သူပထမဆံုးၾကံဳရသည္႔ မိဘ ဆရာအသင္း အစည္းအေ၀းအတြက္ အေမ႔ကို ဖိတ္ခိုင္းေတာ႔ သူဖိတ္သည္။ သို႔ေသာ္ အေမ တကယ္တက္မည္ဆိုသည္႔ အခါ သူလန္႔သြားသည္။ သူ႔မိခင္ကို အတန္းေဖာ္မ်ားနဲ႔ ဆရာမ ပထမဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ ျမင္ၾကရေတာ႔မည္ဆိုတာေတြးကာ သူ ထူထူပူပူျဖစ္သြားသည္။
မိခင္က နဂိုမူလ ရုပ္ရည္ေခ်ာေမာသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မ်က္ႏွာညာဘက္ျခမ္းမွာ အေတာ္ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး အမာရြတ္ၾကီးတစ္ခုထင္ေနသည္ ။
ေကာင္ေလးက သည္အမာရြတ္အေၾကာင္း မၾကားခ်င္။ သည္အမာရြတ္ၾကီး ဘာေၾကာင္႔ရလဲ ဘယ္လိုရသလဲ မသိခ်င္။ ဒါေၾကာင္႔ ဘယ္ေတာ႔မွ သူမေမး။
အစည္းအေ၀းမွာ တစ္ျခားလူမ်ားႏွင္႔ ဆံုၾကေတာ႔၊ သူ႔မိခင္မွာ အမာရြတ္ရွိတာ မွန္ေသာ္လည္း ပင္ကိုအလွ ရွိတာ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာတာေတြေၾကာင္႔ လူေတြက သေဘာက်ၾကသည္။ ဒါကုိျမင္ေသာ္လည္း ေကာင္ေလးရွက္ရြံ႕ စိတ္မေျပ၊ ေရွာင္ဖယ္ပုန္းလွ်ိဳး၍ပဲ႔ေနသည္။
သို႔ေသာ္ တစ္ေနရာမွာေတာ႔ ဆရာမႏွင္႔ သူ႔မိခင္တို႔ စကားေျပာေနၾကတာ သူၾကားရသည္။ "မ်က္ႏွာေပၚက အမာရြတ္က ဘယ္လိုရတာလဲ" ဟုဆရာမကေမးသည္။
“သားေလး ႏို႔စို႔အရြယ္တုန္းကေပါ႔၊ သူ႔အခန္းထဲမီးေလာင္ေတာ႔ သားက ခုတင္ေလးထဲမွာ ၊ အခန္းထဲ မီးေတြ တဟုန္းဟုန္းနဲ႔ ဆိုေတာ႔ ဘယ္သူမွ မ၀င္ရဲဘူး၊ ကြ်န္မ အတင္း၀င္ေျပးတာ၊ အဲဒီမွာ အေပၚက ထုပ္တန္းၾကီးတစ္ခု ျပဳတ္က်လာေတာ႔ ကြ်န္မကို ရိုက္မိျပီး အဲဒီမွာတင္ ေမ႔လဲသြားတယ္၊ ကံအားေလ်ာ္စြားပဲ မီးသတ္သမား ေရာက္လာျပီး ၀င္ကယ္လို႔ သားအမိ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အသက္ခ်မ္းသာရာ ရတာ” ၊ မိခင္က မ်က္ႏွာေပၚရွိ မီးေလာင္ရာ အမာရြတ္ကို စမ္းရင္း ေျပာျပေနသည္။ “ တစ္သက္လံုး အမာရြတ္ၾကီးတစ္ခုေတာ႔ ထင္သြားတာေပါ႔ေလ၊ ဒါေပမဲ႔ ဒီအတြက္ ကြ်န္မ တစ္ခါမွ ၀မ္းမနည္းမိပါဘူး” တဲ႔ ၊ အေမကဆိုသည္။
သည္စကားၾကားေတာ႔မွ ေကာင္ေလး မ်က္ရည္ေတြ အ၀ိုင္းသားႏွင္႔ ေျပးထြက္လာကာ အေမ႔ကို ဖက္သည္။ သူ႔အတြက္ အသက္ေပးကာကြယ္မည္႔ အေမ၏ ေစတနာ အေမ႔ေမတၱာေတြကို ခံစားရကာ သူ႔ရင္ထဲ လွိုက္၍ေနသည္။ အဲသည္ေန႔တစ္ေန႔လံုး အေမ႔လက္ကို သူတင္းတင္းဆုပ္ထားသည္။ တစ္ခ်က္မွ်ပင္ မလြတ္ေတာ႔။
Friday, November 13, 2009
Wednesday, November 11, 2009
ဘုရင္ရဲ႔ လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္
တစ္ခါက ရွင္ဘုရင္တစ္ပါးဟာ ပန္းျခံထဲ ေျခစၾကၤာျဖန္႔ေနတုန္း လွပတဲ့ ေျမြေလးတစ္ေကာင္ စည္းရိုးနားက ဆူးခက္ေတြၾကားမွာ ျငိေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ ေျမြငယ္ကို ဘုရင္က ကယ္တင္လိုက္တယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔ ဘုရင္ၾကီး ပန္းျခံထဲ လွည့္လည္ေနတုန္း အ၀တ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
"အသင္ဟာ ဘယ္သူလဲ..? ဘယ္နည္းနဲ႔ နန္းေတာ္ထဲ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာသလဲ"
"မထိတ္လန္႔ပါနဲ႔ အရွင္။ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိးက နဂါးမင္းပါ။ ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔အတြက္ ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္"
"ဘာေက်းဇူးမ်ားလဲ"
"မေန႔က ကြ်န္ေတာ့္မ်ဳိး သမီးေလး အရွင္ပန္းျခံထဲက ပန္းမ်ားကို႐ႈစားရင္း စည္းရိုးမွာ ျငိေနခဲ့တယ္။ အရွင္ကယ္တင္ခဲ့လို႔ သမီးေတာ္ေလး ေနေလာင္ျခင္းမွာ လႊတ္ကင္းခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ပါတယ္။ အရွင္လိုရာ ေျပာပါ။ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး ကူညီဖို႔အသင့္ပါ"
"အင္း...နန္းေတာ္မွာ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ အမ်ားအျပားရွိတယ္။ ဘာမွလိုေလေသး မရွိဘူးဆိုေပမဲ့ သတၱ၀ါတို႔ရဲ႔ ဘာသာစကားကို အကြ်ႏု္ပ္တတ္ခ်င္တယ္။ အကြ်ႏု္ပ္က ေက်းငွက္တိရိစာၦန္ေတြကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဘာေတြေျပာေနမွန္း နားမလည္ခဲ့ဘူး"
"ဒါ မခက္ခဲပါဘူး အရွင္။ သူတုိ႔ရဲ႔ စကားကို နားလည္ခ်င္ရင္ ဒီေန႔ကစျပီး သူတို႔ရဲ႔အသားကို မစားပါနဲ႔။ သူ႔အသားကိုစားျပီး သူ႔စကားကို နားလည္တာမ်ဳိးက မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ သက္သတ္လြတ္စားျပီး ခုႏွစ္ရက္အတြင္း သူတို႔စကားကို အရွင္နားလည္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကိစၥကို အရွင္လွ်ဳိ႔၀ွက္ထားရမယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က သိသြားရင္ အစြမ္းျပယ္သြားလိမ့္မယ္"
နဂါးမင္းက ေျပာေျပာဆိုဆို ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဘုရင္ၾကီးက နဂါးမင္းေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္နာခဲ့တယ္။ ခုႏွစ္ရက္ေရာက္ေတာ့ ဘုရင္ၾကီး စားပဲြေတာ္ခံေနတုန္း ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ အသံကိုၾကားလုိက္တယ္။
ပိုးဖလံတစ္ေကာင္က "ေတာ္... ဟိုၾကမ္းျပင္မွာက်ေနတဲ့ ထမင္းေစ့ကို သြားေကာက္ပါလား" လို႔ေျပာေတာ့ ေနာက္ပိုးဖလံတစ္ေကာင္က "စားခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္သြားေကာက္ပါလား"
"က်ဳပ္မပ်ံႏိုင္လို႔ ေတာ့္ကို ေကာက္ခိုင္းတာေပါ့။ အစကေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္ဆို ခုေတာ့ ထမင္းတစ္ေစ့ သြားေကာက္ဖို႔ ေတာင္ ေတာ္မလုပ္ႏို္င္ေတာ့ဘူးလား"
"အစားပဲရွိျပီ အလႈပ္မရွိလို႔ ၀ေနတာေပါ့။ ၀ိတ္ေလွ်ာ့ပါဆုိေတာ့ မေလွ်ာ့ဘူး။ ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရားေရွ႕မွာ က်ဳပ္ကို ထမင္း သြားေကာက္ခိုင္းတာ ေသခိုင္းတာနဲ႔အတူတူပဲ။ ဘာလဲ မင္းေနာက္မီးလင္းေနလို႔ ငါ့ကို ေသေၾကာင္းၾကံတာလား"
ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ အခ်ီအခ်ေျပာေနတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ရယ္မိေတာ့တယ္။ ရုတ္တရက္ ထရယ္တဲ့ ဘုရင္ကို မိဖုရားက ဘာေၾကာင့္ရယ္တာလဲ ေမးေတာ့ ဘုရင္က ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း လက္ကာျပတယ္။
ထမင္းစားျပီး မိဖုရားနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနတုန္း အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက အိမ္ေျမႇာင္ႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ စကားေျပာသံကို ဘုရင္က ၾကားလိုက္မိျပန္တယ္။
"ေဘးဖယ္ ရွင္မေရ.."
"ဒီေလာက္ညဥ့္နက္ေနျပီ ရွင္ဘယ္သြားမလို႔လဲ။ ေဘးအိမ္က မုဆိုးမဆီ သြားမလို႔လား"
"ဟာ.. ဒီမိန္းမ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ။ ေဘးအိမ္ကနဲ႔ ငါ ဘာမွမပတ္သက္ဘူး။ လူတကာကို မစြပ္စဲြနဲ႔"
"ေအာ္... ေက်းဇူးကန္းရဲ႔.. ရွင္က သူ႔ကို ကာဆီးကာဆီး လုပ္တာလား။ ေန႔တိုင္းပဲ အဲဒီမိန္းမေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ စကားမ်ားရတယ္။ မပတ္သက္ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ခဏခဏ သြားေနရတာလဲ"
"ငါ ေဘးအိမ္ကို သြားတာမဟုတ္ဘူး။ မင္း ပူညံပူညံလုပ္လြန္းလို႔ နားေအးပါးေအး အျပင္ထြက္ေရွာင္မလို႔.. ဖယ္စမ္းပါ"
"မဖယ္ႏိုင္ဘူး ရွင္ေရ... အစကေတာ့ ကြ်န္မကို မခဲြမခြါဘဲ တစ္သက္လံုးခ်စ္မယ္ဆို။ အခုယူတာ တစ္လေတာင္ မရွိေသးဘူး။ ရွင္က က်ဳပ္ကို ခြါခ်င္ျပီလား"
အိမ္ေျမႇာင္ႏွစ္ေကာင္ လံုးရင္းဆန္ရင္း ေခါင္မိုးေပၚက ျပဳတ္က်လာျပီး အျမီးေတြ ျပတ္ကုန္တယ္။ "ေတာက္.. ဒီတစ္လ အျမီးျပတ္တာ သံုးခါရွိျပီကြ" ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့ အသံကိုၾကားေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ရယ္မိျပန္တယ္။ မိဖုရားက ေမးေတာ့ ဘုရင္က ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း လက္ကာျပျပန္တယ္။
အဲဒီေန႔ကစျပီး ဘုရင္ဟာ ရုတ္တရက္ ထထရယ္ေနတတ္တယ္။ ၾကံဳရဖန္မ်ားလာေတာ့ မိဖုရားက "ဘုရင္ၾကီး တစ္ခုခုကို လွ်ဳိ႔၀ွက္ထားပံုရတယ္။ ငါ့အသက္နဲ႔ မျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ရင္ သူေျပာျပမွာ မဟုတ္ဘူး" ဆိုျပီး ဘုရင္ၾကီးရယ္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို မေျပာျပရင္ ကိုယ့္ကိုအဆံုးစီရင္မယ္လို႔ မိဖုရားက ျခိမ္းေျခာက္ေတာ့တယ္။
ဘုရင္ၾကီးက လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ကို မေျပာျပခ်င္ေတာ့ "ခဏေနအုန္း.. က်ဳပ္အျပင္ထြက္ျပီး စိတ္အပန္း ေျဖလိုက္အုန္းမယ္။ ျပန္လာရင္ ေျပာျပမယ္" ဆိုျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။ နန္းေတာ္ရဲ႔ တစ္ေနရာ ဆိတ္ျခံကိုေတြ႔ေတာ့ ဆိတ္ႏွစ္ေကာင္ စကားေျပာေနတာကို ဘုရင္ၾကီးက ၾကားမိတယ္။
"ကြ်န္မမွာ ကိုယ္ေလးလက္၀န္နဲ႔ ကြ်န္မကို ခ်ီပိုးစမ္းပါ"
"လမ္းေလွ်ာက္ေနရက္ အေကာင္းၾကီးကေန က်ဳပ္ကုိ ဘာလို႔ပိုးခိုင္းရတာလဲ"
"ရွင္မပိုးရင္ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ သတ္ေသလိုက္မွာေနာ္"
"ေရာ္... ဘယ္ႏွယ့္ အဲဒီလို တံုးအတဲ့အေတြးရွိရတာလဲ ရွင္မရယ္။ အဲဒီစကား ဘယ္က သင္ခဲ့တာလဲ ေျပာစမ္း"
"ခုနားက ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရား ေျပာေနတာကို ၾကားလိုက္လို႔ပါ။ မိဖုရားက ကိုယ့္ကိုယ္ သတ္ေသ မယ္ဆိုျပီး ေတာင္းဆိုတာကို ဘုရင္က ခ်က္ခ်င္းပဲ လိုက္ေလွ်ာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္သတ္ေသ တယ္ဆိုတာ လက္နက္ေကာင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ ကြ်န္မကို အရင္ကလို ခ်စ္ေသးလား...? မခ်စ္ဘူးလားလို႔ စမ္းၾကည့္တာ"
"ဟား...ဟား.. မင္း အရမ္းတံုးအတာပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္တယ္ဆိုတာ ကမာၻေပၚမွာရွိသမွ် အျပဳအမႈထဲက ရယ္စရာအေကာင္းဆံုးနဲ႔ အတံုးဆံုး။ သတၱ၀ါေတြထဲမွာ လူေတြကလဲြရင္ ဘယ္သတၱ၀ါကမွ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္တဲ့လမ္း မေရြးဘူး။ သတၱ၀ါတိုင္းက ကိုယ့္အသက္ကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။ ကိုယ့္အသိနဲ႔ ကိုယ္အသက္ရွင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္တာကို တစ္ျခားလူက ၾကားခံျပီး လာေသေပးလို႔မရဘူး။ လူေတြလို ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္ခ်င္သလား..? ကိုယ့္ကိုယ္ ဆိတ္ပီသေအာင္ က်င့္ၾကံမလား..? ၾကိဳက္ရာလမ္းကို ေရြးေပးေတာ့"
ဆိတ္ဖို ေျပာစကားကို နားေထာင္ျပီး ဆိတ္မ ျငိမ္ကုတ္သြားတယ္။ ဘုရင္က သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားကိုနားေထာင္ျပီး "ငါဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ အရွင္သခင္ ဘုရင္လို႔သာေျပာတယ္။ ငါ့ရဲ႔ အသိဥာဏ္က ဆိတ္တစ္ေကာင္ရဲ႔ အသိဥာဏ္ေလာက္ ေတာင္ မရွိပါလား" လို႔ ေတြးမိျပီး မိဖုရားကို ေျပာျပဖို႔ နန္းေတာ္ထဲ ျပန္ခဲ့တယ္။
မိဖုရားကိုေတြ႔ေတာ့ ဘုရင္က"ႏွမေတာ္နဲ႔ အတူေနခ်ိန္ ေမာင္ေတာ္အျမဲရယ္ျဖစ္တာက ဟိုးအရင္က ႏွမေတာ္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပါးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေအာက္ေမ့ သတိရမိလို႔ပါ။ စားေသာက္ေနခ်ိန္မွာလဲ သတိရတယ္။ အပန္းေျဖခ်ိန္မွာလဲ သတိရတယ္။ အစဥ္အျမဲ သတိရေနလို႔ပါပဲ ႏွမေတာ္"
"ဒါဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ အစကတည္းက မေျပာတာလဲ"
"စိတ္ထဲမွာ ထားျပီး တေျမ့ေျမ့နဲ႔ ေအာက္ေမ့ေနရတာက ပိုခ်ဳိျမိန္တယ္ေလ ႏွမေတာ္။ အေမႊးရနံ႔ေတြ ထည့္ထားတဲ့ ပုလင္းတစ္လံုးလိုေပါ့။ အဖံုးဖြင့္လိုက္ရင္ ရနံ႔ေတြျပန္႔လႊင့္ကုန္တယ္"
ဘုရင္ရဲ႔ နား၀င္ခ်ဳိတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ မိဖုရားက ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရတယ္။ ဘုရင္က ရုတ္တရက္ ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ စကားကို ၾကားလိုက္မိတယ္။
"လူေတြရဲ႔ စကားခ်ဳိခ်ဳိ ေျပာတတ္တဲ့ အက်င့္ကို အတုယူထားစမ္းပါ"
"ရွင္လဲကြ်န္မကို အဲဒီလို စကားမ်ဳိးေျပာရင္ ရွင့္ကိုကြ်န္မ ရန္မရွာေတာ့ဘူး"
ဘုရင္ၾကီး ရယ္လိုက္မိျပန္တယ္။
***********************************
"ႏွစ္သက္တယ္"ဆိုတာ အခ်စ္ရဲ႔ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အေရာင္ေလး
"ခ်စ္တယ္"ဆိုတာ ႏွစ္သက္တာရဲ႔ ခပ္ရင့္ရင့္အေရာင္ေလးေပါ့။
အခ်စ္ေတြ အမ်ားၾကီးရလိုက္လို႔ ဘ၀ဟာ ျပီးျပည့္စံုသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။
အခ်စ္ေတြ အမ်ားၾကီးေပးဆပ္လိုက္ရလို႔ ဘ၀ဟာ ပိုတန္ဖိုးရွိသြားတာ။
လမ္းတစ္ေနရာမွာ ဆံုၾကတဲ့ ပုရြက္ဆိတ္ေလး ႏွစ္ေကာင္လိုေပါ့။ ကိုယ့္ေခါင္းေပၚက အေမြးနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းထိေတြ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကျပီး ဆန္က်င့္ဖက္ကို လမ္းခဲြေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဦးတည္ရာဖက္ကို တစ္ေရြ႔ေရြ႔ တြားသြားရင္း က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ဒီဟင္းလင္းျပင္ၾကီးမွာ ခႏၶာကိုယ္ေသးငယ္တဲ့ ပုရြက္ဆိတ္ႏွစ္ေကာင္ ဘယ္ေနရာမွာ ထပ္ျပန္ဆံုခြင့္ ရၾကမလဲ?
စၾက၀ဠာနဲ႔ ႏႈိင္းယဥ္ၾကည့္ရင္ ကြ်န္မတို႔ လူဆိုတာ မ်က္စိနဲ႔ေတာင္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အမႈန္ေလးပါ။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ပုရြက္ဆိတ္ေလးႏွစ္ေကာင္လို႔ အခ်င္းခ်င္း ထိေတြ႔ခြင့္ရႏိုင္မလဲ..? ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ရႏိုင္မလဲ?
လူ႔ဘ၀ထဲ တစ္ခါေရာက္လာဖို႔ လြယ္ကူပါသလား?
လူခ်င္းတစ္ခါေလာက္ ရင္းႏွီးႏႈတ္ဆက္ဖို႔ လြယ္ကူပါသလား?
သူငယ္ခ်င္းလို႔ အမည္တပ္ဖို႔ လြယ္ကူပါသလား?
စကားေလး တစ္ခြန္းပါပဲ ....
"တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးပါ"
တရုတ္စကားပံု တစ္ခုက ဒီလိုေျပာပါတယ္။
"ေရွးကံေၾကာင့္ မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ ေ၀းေနၾကသူေတြ ေတြ႔ဆံုရင္းႏွီးခြင့္ ရၾကတယ္။ ကံမပါရင္ ပုခံုးခ်င္း ရွပ္တိုက္သြားတာေတာင္ ရင္းႏွီးခြင့္ မရဘူး" တဲ့.....
အီးေမးထဲကရတာေလးပါ။
ေနာက္တစ္ေန႔ ဘုရင္ၾကီး ပန္းျခံထဲ လွည့္လည္ေနတုန္း အ၀တ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ၀တ္ဆင္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
"အသင္ဟာ ဘယ္သူလဲ..? ဘယ္နည္းနဲ႔ နန္းေတာ္ထဲ က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာသလဲ"
"မထိတ္လန္႔ပါနဲ႔ အရွင္။ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိးက နဂါးမင္းပါ။ ေက်းဇူးဆပ္ဖို႔အတြက္ ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္"
"ဘာေက်းဇူးမ်ားလဲ"
"မေန႔က ကြ်န္ေတာ့္မ်ဳိး သမီးေလး အရွင္ပန္းျခံထဲက ပန္းမ်ားကို႐ႈစားရင္း စည္းရိုးမွာ ျငိေနခဲ့တယ္။ အရွင္ကယ္တင္ခဲ့လို႔ သမီးေတာ္ေလး ေနေလာင္ျခင္းမွာ လႊတ္ကင္းခဲ့ရတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ပါတယ္။ အရွင္လိုရာ ေျပာပါ။ ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး ကူညီဖို႔အသင့္ပါ"
"အင္း...နန္းေတာ္မွာ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ အမ်ားအျပားရွိတယ္။ ဘာမွလိုေလေသး မရွိဘူးဆိုေပမဲ့ သတၱ၀ါတို႔ရဲ႔ ဘာသာစကားကို အကြ်ႏု္ပ္တတ္ခ်င္တယ္။ အကြ်ႏု္ပ္က ေက်းငွက္တိရိစာၦန္ေတြကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဘာေတြေျပာေနမွန္း နားမလည္ခဲ့ဘူး"
"ဒါ မခက္ခဲပါဘူး အရွင္။ သူတုိ႔ရဲ႔ စကားကို နားလည္ခ်င္ရင္ ဒီေန႔ကစျပီး သူတို႔ရဲ႔အသားကို မစားပါနဲ႔။ သူ႔အသားကိုစားျပီး သူ႔စကားကို နားလည္တာမ်ဳိးက မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ သက္သတ္လြတ္စားျပီး ခုႏွစ္ရက္အတြင္း သူတို႔စကားကို အရွင္နားလည္လာပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီကိစၥကို အရွင္လွ်ဳိ႔၀ွက္ထားရမယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က သိသြားရင္ အစြမ္းျပယ္သြားလိမ့္မယ္"
နဂါးမင္းက ေျပာေျပာဆိုဆို ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဘုရင္ၾကီးက နဂါးမင္းေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္နာခဲ့တယ္။ ခုႏွစ္ရက္ေရာက္ေတာ့ ဘုရင္ၾကီး စားပဲြေတာ္ခံေနတုန္း ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ အသံကိုၾကားလုိက္တယ္။
ပိုးဖလံတစ္ေကာင္က "ေတာ္... ဟိုၾကမ္းျပင္မွာက်ေနတဲ့ ထမင္းေစ့ကို သြားေကာက္ပါလား" လို႔ေျပာေတာ့ ေနာက္ပိုးဖလံတစ္ေကာင္က "စားခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္သြားေကာက္ပါလား"
"က်ဳပ္မပ်ံႏိုင္လို႔ ေတာ့္ကို ေကာက္ခိုင္းတာေပါ့။ အစကေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္ဆို ခုေတာ့ ထမင္းတစ္ေစ့ သြားေကာက္ဖို႔ ေတာင္ ေတာ္မလုပ္ႏို္င္ေတာ့ဘူးလား"
"အစားပဲရွိျပီ အလႈပ္မရွိလို႔ ၀ေနတာေပါ့။ ၀ိတ္ေလွ်ာ့ပါဆုိေတာ့ မေလွ်ာ့ဘူး။ ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရားေရွ႕မွာ က်ဳပ္ကို ထမင္း သြားေကာက္ခိုင္းတာ ေသခိုင္းတာနဲ႔အတူတူပဲ။ ဘာလဲ မင္းေနာက္မီးလင္းေနလို႔ ငါ့ကို ေသေၾကာင္းၾကံတာလား"
ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ အခ်ီအခ်ေျပာေနတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ရယ္မိေတာ့တယ္။ ရုတ္တရက္ ထရယ္တဲ့ ဘုရင္ကို မိဖုရားက ဘာေၾကာင့္ရယ္တာလဲ ေမးေတာ့ ဘုရင္က ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း လက္ကာျပတယ္။
ထမင္းစားျပီး မိဖုရားနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ေနတုန္း အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက အိမ္ေျမႇာင္ႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ စကားေျပာသံကို ဘုရင္က ၾကားလိုက္မိျပန္တယ္။
"ေဘးဖယ္ ရွင္မေရ.."
"ဒီေလာက္ညဥ့္နက္ေနျပီ ရွင္ဘယ္သြားမလို႔လဲ။ ေဘးအိမ္က မုဆိုးမဆီ သြားမလို႔လား"
"ဟာ.. ဒီမိန္းမ ငါဘယ္ႏွစ္ခါ ေျပာရမလဲ။ ေဘးအိမ္ကနဲ႔ ငါ ဘာမွမပတ္သက္ဘူး။ လူတကာကို မစြပ္စဲြနဲ႔"
"ေအာ္... ေက်းဇူးကန္းရဲ႔.. ရွင္က သူ႔ကို ကာဆီးကာဆီး လုပ္တာလား။ ေန႔တိုင္းပဲ အဲဒီမိန္းမေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ စကားမ်ားရတယ္။ မပတ္သက္ရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ခဏခဏ သြားေနရတာလဲ"
"ငါ ေဘးအိမ္ကို သြားတာမဟုတ္ဘူး။ မင္း ပူညံပူညံလုပ္လြန္းလို႔ နားေအးပါးေအး အျပင္ထြက္ေရွာင္မလို႔.. ဖယ္စမ္းပါ"
"မဖယ္ႏိုင္ဘူး ရွင္ေရ... အစကေတာ့ ကြ်န္မကို မခဲြမခြါဘဲ တစ္သက္လံုးခ်စ္မယ္ဆို။ အခုယူတာ တစ္လေတာင္ မရွိေသးဘူး။ ရွင္က က်ဳပ္ကို ခြါခ်င္ျပီလား"
အိမ္ေျမႇာင္ႏွစ္ေကာင္ လံုးရင္းဆန္ရင္း ေခါင္မိုးေပၚက ျပဳတ္က်လာျပီး အျမီးေတြ ျပတ္ကုန္တယ္။ "ေတာက္.. ဒီတစ္လ အျမီးျပတ္တာ သံုးခါရွိျပီကြ" ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ ေျပာလိုက္တဲ့ အသံကိုၾကားေတာ့ ဘုရင္ၾကီးက မေအာင့္ႏိုင္ဘဲ ရယ္မိျပန္တယ္။ မိဖုရားက ေမးေတာ့ ဘုရင္က ဘာမွမဟုတ္ေၾကာင္း လက္ကာျပျပန္တယ္။
အဲဒီေန႔ကစျပီး ဘုရင္ဟာ ရုတ္တရက္ ထထရယ္ေနတတ္တယ္။ ၾကံဳရဖန္မ်ားလာေတာ့ မိဖုရားက "ဘုရင္ၾကီး တစ္ခုခုကို လွ်ဳိ႔၀ွက္ထားပံုရတယ္။ ငါ့အသက္နဲ႔ မျခိမ္းေျခာက္ခဲ့ရင္ သူေျပာျပမွာ မဟုတ္ဘူး" ဆိုျပီး ဘုရင္ၾကီးရယ္တဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို မေျပာျပရင္ ကိုယ့္ကိုအဆံုးစီရင္မယ္လို႔ မိဖုရားက ျခိမ္းေျခာက္ေတာ့တယ္။
ဘုရင္ၾကီးက လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ကို မေျပာျပခ်င္ေတာ့ "ခဏေနအုန္း.. က်ဳပ္အျပင္ထြက္ျပီး စိတ္အပန္း ေျဖလိုက္အုန္းမယ္။ ျပန္လာရင္ ေျပာျပမယ္" ဆိုျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။ နန္းေတာ္ရဲ႔ တစ္ေနရာ ဆိတ္ျခံကိုေတြ႔ေတာ့ ဆိတ္ႏွစ္ေကာင္ စကားေျပာေနတာကို ဘုရင္ၾကီးက ၾကားမိတယ္။
"ကြ်န္မမွာ ကိုယ္ေလးလက္၀န္နဲ႔ ကြ်န္မကို ခ်ီပိုးစမ္းပါ"
"လမ္းေလွ်ာက္ေနရက္ အေကာင္းၾကီးကေန က်ဳပ္ကုိ ဘာလို႔ပိုးခိုင္းရတာလဲ"
"ရွင္မပိုးရင္ ကြ်န္မကိုယ္ကြ်န္မ သတ္ေသလိုက္မွာေနာ္"
"ေရာ္... ဘယ္ႏွယ့္ အဲဒီလို တံုးအတဲ့အေတြးရွိရတာလဲ ရွင္မရယ္။ အဲဒီစကား ဘယ္က သင္ခဲ့တာလဲ ေျပာစမ္း"
"ခုနားက ဘုရင္နဲ႔ မိဖုရား ေျပာေနတာကို ၾကားလိုက္လို႔ပါ။ မိဖုရားက ကိုယ့္ကိုယ္ သတ္ေသ မယ္ဆိုျပီး ေတာင္းဆိုတာကို ဘုရင္က ခ်က္ခ်င္းပဲ လိုက္ေလွ်ာခဲ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္သတ္ေသ တယ္ဆိုတာ လက္နက္ေကာင္း တစ္မ်ဳိးပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ရွင္ ကြ်န္မကို အရင္ကလို ခ်စ္ေသးလား...? မခ်စ္ဘူးလားလို႔ စမ္းၾကည့္တာ"
"ဟား...ဟား.. မင္း အရမ္းတံုးအတာပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္တယ္ဆိုတာ ကမာၻေပၚမွာရွိသမွ် အျပဳအမႈထဲက ရယ္စရာအေကာင္းဆံုးနဲ႔ အတံုးဆံုး။ သတၱ၀ါေတြထဲမွာ လူေတြကလဲြရင္ ဘယ္သတၱ၀ါကမွ ကိုယ့္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္တဲ့လမ္း မေရြးဘူး။ သတၱ၀ါတိုင္းက ကိုယ့္အသက္ကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။ ကိုယ့္အသိနဲ႔ ကိုယ္အသက္ရွင္တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္တာကို တစ္ျခားလူက ၾကားခံျပီး လာေသေပးလို႔မရဘူး။ လူေတြလို ကိုယ့္ကိုယ္အဆံုးစီရင္ခ်င္သလား..? ကိုယ့္ကိုယ္ ဆိတ္ပီသေအာင္ က်င့္ၾကံမလား..? ၾကိဳက္ရာလမ္းကို ေရြးေပးေတာ့"
ဆိတ္ဖို ေျပာစကားကို နားေထာင္ျပီး ဆိတ္မ ျငိမ္ကုတ္သြားတယ္။ ဘုရင္က သူတို႔ေျပာတဲ့ စကားကိုနားေထာင္ျပီး "ငါဟာ တိုင္းျပည္ရဲ႔ အရွင္သခင္ ဘုရင္လို႔သာေျပာတယ္။ ငါ့ရဲ႔ အသိဥာဏ္က ဆိတ္တစ္ေကာင္ရဲ႔ အသိဥာဏ္ေလာက္ ေတာင္ မရွိပါလား" လို႔ ေတြးမိျပီး မိဖုရားကို ေျပာျပဖို႔ နန္းေတာ္ထဲ ျပန္ခဲ့တယ္။
မိဖုရားကိုေတြ႔ေတာ့ ဘုရင္က"ႏွမေတာ္နဲ႔ အတူေနခ်ိန္ ေမာင္ေတာ္အျမဲရယ္ျဖစ္တာက ဟိုးအရင္က ႏွမေတာ္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ပါးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြကို ျပန္ေအာက္ေမ့ သတိရမိလို႔ပါ။ စားေသာက္ေနခ်ိန္မွာလဲ သတိရတယ္။ အပန္းေျဖခ်ိန္မွာလဲ သတိရတယ္။ အစဥ္အျမဲ သတိရေနလို႔ပါပဲ ႏွမေတာ္"
"ဒါဆိုရင္ ဘာျဖစ္လို႔ အစကတည္းက မေျပာတာလဲ"
"စိတ္ထဲမွာ ထားျပီး တေျမ့ေျမ့နဲ႔ ေအာက္ေမ့ေနရတာက ပိုခ်ဳိျမိန္တယ္ေလ ႏွမေတာ္။ အေမႊးရနံ႔ေတြ ထည့္ထားတဲ့ ပုလင္းတစ္လံုးလိုေပါ့။ အဖံုးဖြင့္လိုက္ရင္ ရနံ႔ေတြျပန္႔လႊင့္ကုန္တယ္"
ဘုရင္ရဲ႔ နား၀င္ခ်ဳိတဲ့ စကားကိုၾကားေတာ့ မိဖုရားက ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရတယ္။ ဘုရင္က ရုတ္တရက္ ပိုးဖလံႏွစ္ေကာင္ရဲ႔ စကားကို ၾကားလိုက္မိတယ္။
"လူေတြရဲ႔ စကားခ်ဳိခ်ဳိ ေျပာတတ္တဲ့ အက်င့္ကို အတုယူထားစမ္းပါ"
"ရွင္လဲကြ်န္မကို အဲဒီလို စကားမ်ဳိးေျပာရင္ ရွင့္ကိုကြ်န္မ ရန္မရွာေတာ့ဘူး"
ဘုရင္ၾကီး ရယ္လိုက္မိျပန္တယ္။
***********************************
"ႏွစ္သက္တယ္"ဆိုတာ အခ်စ္ရဲ႔ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အေရာင္ေလး
"ခ်စ္တယ္"ဆိုတာ ႏွစ္သက္တာရဲ႔ ခပ္ရင့္ရင့္အေရာင္ေလးေပါ့။
အခ်စ္ေတြ အမ်ားၾကီးရလိုက္လို႔ ဘ၀ဟာ ျပီးျပည့္စံုသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။
အခ်စ္ေတြ အမ်ားၾကီးေပးဆပ္လိုက္ရလို႔ ဘ၀ဟာ ပိုတန္ဖိုးရွိသြားတာ။
လမ္းတစ္ေနရာမွာ ဆံုၾကတဲ့ ပုရြက္ဆိတ္ေလး ႏွစ္ေကာင္လိုေပါ့။ ကိုယ့္ေခါင္းေပၚက အေမြးနဲ႔ အခ်င္းခ်င္းထိေတြ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကျပီး ဆန္က်င့္ဖက္ကို လမ္းခဲြေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဦးတည္ရာဖက္ကို တစ္ေရြ႔ေရြ႔ တြားသြားရင္း က်ယ္ျပန္႔တဲ့ ဒီဟင္းလင္းျပင္ၾကီးမွာ ခႏၶာကိုယ္ေသးငယ္တဲ့ ပုရြက္ဆိတ္ႏွစ္ေကာင္ ဘယ္ေနရာမွာ ထပ္ျပန္ဆံုခြင့္ ရၾကမလဲ?
စၾက၀ဠာနဲ႔ ႏႈိင္းယဥ္ၾကည့္ရင္ ကြ်န္မတို႔ လူဆိုတာ မ်က္စိနဲ႔ေတာင္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အမႈန္ေလးပါ။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ပုရြက္ဆိတ္ေလးႏွစ္ေကာင္လို႔ အခ်င္းခ်င္း ထိေတြ႔ခြင့္ရႏိုင္မလဲ..? ႏႈတ္ဆက္ခြင့္ရႏိုင္မလဲ?
လူ႔ဘ၀ထဲ တစ္ခါေရာက္လာဖို႔ လြယ္ကူပါသလား?
လူခ်င္းတစ္ခါေလာက္ ရင္းႏွီးႏႈတ္ဆက္ဖို႔ လြယ္ကူပါသလား?
သူငယ္ခ်င္းလို႔ အမည္တပ္ဖို႔ လြယ္ကူပါသလား?
စကားေလး တစ္ခြန္းပါပဲ ....
"တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးပါ"
တရုတ္စကားပံု တစ္ခုက ဒီလိုေျပာပါတယ္။
"ေရွးကံေၾကာင့္ မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ ေ၀းေနၾကသူေတြ ေတြ႔ဆံုရင္းႏွီးခြင့္ ရၾကတယ္။ ကံမပါရင္ ပုခံုးခ်င္း ရွပ္တိုက္သြားတာေတာင္ ရင္းႏွီးခြင့္ မရဘူး" တဲ့.....
အီးေမးထဲကရတာေလးပါ။
Friday, August 21, 2009
ခင္၀မ္းရဲ.ခင္၀မ္း
မွာတမ္း - ဤ စာတုိ.သည္ ၀တၱဳ တစ္ပုဒ္ ဇတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ မဟုတ္ပါ။ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကုိ စာတမ္းဖြဲ.ထား ေသာ စာစုတုိ.သာမည္ ၍ သည္လူကုိလည္း ခင္၀မ္း က ခင္၀မ္းဟုပင္ ေခၚပါသည္။
အမွန္ဆုိရပါမူ
ခင္၀မ္းတုိ. ဇတ္လမ္း၀ယ္
မင္းသားသည္လည္းေကာင္း
မင္းသမီးသည္လည္းေကာင္း
မရွိ။
လူၾကမ္းအျဖစ္ ခင္၀မ္း တစ္ဦးတည္းသာ ရွိပါသည္။
အေဆြးခန္းတြင္လည္းေကာင္း
အေပ်ာ္ခန္းတြင္လည္းေကာာင္း
အၾကမ္းခန္းတြင္လည္းေကာင္း
အလြမ္းခန္းတြင္လည္းေကာင္း
လူၾကမ္းခင္၀မ္းတစ္ေယာက္ တည္း သာ ေျပာင္းလဲ၍ သရုပ္ေဆာင္ရပါမည္။
ခင္၀မ္းဆုိေသာ ေကာင္
ဒီေကာင္သည္ ေကာင္းေသာေကာင္မဟုတ္။ အလြန္ရွဳပ္၍ အလြန္ေပြသည္။
သူ.ထက္ဆိုးျပီး ဆုိးသူ မရွိဟု လူတကာဆုိၾကသည္။
ခင္၀မ္း၏ မိဘမ်ားသည္ လည္း ဆုံးမ၍ မရ လက္မွဳိင္ခ်ကာသာ ေနရသည္။
ခင္၀မ္းသည္ လူေနာက္တစ္ဦးျဖစ္သည္။
ဘြဲ. ႏွင္းသဘင္ေရွ.မွ ပန္းအုိးမ်ားကုိ ခင္၀မ္းတုိ.တသုိက္ သြားေရႊ.ၾကသည္။
ေရႊ.၍မွ်မျပီးမီ ဒရမ္၀မ္ ကုလား ႏိုးလာ၍ ခင္၀မ္းတုိ.ေခြးေျပး၀က္ေျပး ေျပး ၾကရသည္။
ခင္၀မ္းမူ ေပ်ာ္လွသည္။
တစ္ခါကလည္း ဂ်ပ္ဆင္ေမွ်ာ္စင္ ထိပ္မွ ရွာလပတ္ရည္ကုလားကုိ
ရွာလပတ္ရည္ ငါးျပားတန္ တစ္ခြက္ေပးပါဗ်ိဳ. ဟု ေအာ္မွာဘူးသည္။
ခင္၀မ္းတုိ.တသုိက္ ပြဲက်၍ မဆုံး။
ခင္၀မ္းသည္ ေနာက္ေသာ ခင္၀မ္းျဖစ္၏။
သုိ.တစ္မူ ခင္၀မ္းသည္ လူမုိက္တစ္ဦး ကား မဟုတ္ေခ်။
အေၾကာင္းမူ မည္သူကမွ် ခင္၀မ္းကုိ လူမုိက္ဟုမေခၚၾကေသာေၾကာင္.ျဖစ္သည္။
ခင္၀မ္းကုိ ခင္၀မ္းသူငယ္ခ်င္း သိန္းျမင္.ဆုိသူက ခင္.၀မ္ ဟု ခင္တြင္ ေအာက္ကျမင္.ထည္.၍
လည္းေကာင္း ၀မ္းတြင္ ေရွ.ကေပါက္ျဖဳတ္၍ လည္းေကာင္းေခၚသည္မွတပါး ၊ တကမၻာလုံး
ခင္၀မ္းဟု ေခၚၾကသည္။
ထုိ.ေၾကာင္. ခင္၀မ္းသည္ ခင္၀မ္းသာျဖစ္ရမည္။
ခင္၀မ္းသည္ လူမုိက္မဟုတ္ႏုိင္ပါ။
ခင္၀မ္းငယ္ငယ္က ခင္၀မ္းသည္ ခင္၀မ္းသူငယ္ခ်င္း ညိဳညိဳ ဆုိေသာ ေကာင္မေလး ကုိ မုန္.ေကြ်းမည္ဟု
ညာေခၚ၍ တီေကာင္ႏွင္.တုိ.ဖူးပါသည္။ ညိဳညိဳ အာေခါင္ျခစ္ ေအာ္ငုိေလမွ ခင္၀မ္းေခ်ာ.သည္။
ခင္၀မ္းသည္ ညစ္ေထးေထးေကာင္ျဖစ္၏။
သည္မွ်သည္မွ်
ဆုိးေသာ
ရိုင္းေသာ
ညစ္ေထးေထးႏုိင္ေသာ
ခင္၀မ္းသည္ ရုတ္တရက္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ သုိ.ေရာက္လာပါသည္။
ခင္၀မ္းမူ
ဆုိးျမဲ
မုိက္ရုိင္းျမဲ
ေနာက္ျမဲ
တစ္ခါကအေဆာင္ရွိ အိမ္သာတုိင္း ကုိ အတြင္းမွ ဂ်က္ခ်၍ ျပတင္းေပါက္မွ ေက်ာ္ဆင္း၍
ျပတင္းေပါက္မ်ားကုိ ျပန္ေစ.ထားခဲ.သည္။အိမ္သာအားလုံးကုိ ဤ သုိ.လုိက္လုပ္သည္။
အျပင္မွေသာ္ ဖြင္.မရျပီ။
ေနာက္တစ္ေန. မနက္ေစာေစာတြင္ အေဆာင္သားမ်ား ပ်ားပန္းခတ္မွ် အိမ္သာျပႆနာေပၚေတာ.သည္။
ခင္၀မ္းမူ သေဘာက်လွသည္။တစ္ေယာက္တညး္ ရယ္ေနေတာ.သည္။
တစ္ခါကလည္း ခင္၀မ္းသည္ ခင္၀မ္းသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကုိ မုိင္လုိတုိက္မည္ဟုေခၚျပီး မုိင္လုိထဲတြင္ ၀မ္းႏွဳတ္ေဆး
ထည္.တုိက္ပါသည္။ေနာက္ျပီး သူ.သူငယ္ခ်င္း အိပ္ခ်ိန္တြင္ အခန္းတံခါးကုိ အျပင္ မွ ကလန္.ခ်ထားလုိက္သည္။
ေနာက္ေန. ခင္၀မ္းသူငယ္ခ်င္းသည္ ဘုံဘုိင္မွေရတုိ.ကုိ ငင္၍ ငင္၍ အုိေသာမ်က္ႏွာျဖင္.
အခန္းအႏွံ. အျပားေဆးေၾကာေနခ်ိန္တြင္ ခင္၀မ္းအခန္းတြင္း ၌ အူတက္ေလသည္။
သည္မွ်ရွဳပ္ေသာ ခင္၀မ္းသည္
ေနာက္ေသာ ခင္၀မ္းသည္
ေဆာင္းျပယ္စ ေႏြညတစ္ညတြင္
သူမကုိစတင္ ေတြ.ရပါသည္။
သူမကုိ မည္သုိ.မည္ပုံခ်စ္မိေၾကာင္း ခင္၀မ္းကုိယ္တုိင္ပင္ မသိပါေခ်။
ခင္၀မ္းခ်စ္သူသည္
အသားျဖဴ၏။
မ်က္ႏွာမူလည္း ၀ုိင္းပါသည္။
မ်က္နက္ရႊန္းရႊန္း ပါး ၀န္း၀န္းျဖင္.
ေရႊသြန္း ရုပ္သြင္ ႏွင္.လည္း တင္.ေမာလွပါ၏။
ခင္၀မ္းခ်စ္သူ သည္ အရွက္ၾကီးလွသူျဖစ္ပါ၏။
ထုိ.ေၾကာင္.သူ.နာမည္ကုိသာ တုိက္ရုိက္သုံးလွ်င္ ခင္၀မ္းကုိ သူ မုခ်မုန္းပါလိမ္.မည္။
ခင္၀မ္းကုိ သူမုန္းလွ်င္ ခင္၀မ္းဘ၀လည္း ဆုံးရပါမည္။ သည္ေၾကာင္. သူမနာမည္ကုိ ခင္၀မ္းထိန္၀ွက္ လုိပါသည္။
ခင္၀မ္းခ်စ္ေသာသူကုိ ညက္စစ္ မြတ္ၾကည္ ဘုံေျခာက္မည္၍ ျပစ္ခ်ည္ကင္းလြတ္ အားလုံးနတ္လွ်င္ တုမွတ္ဘက္မွ်
ျပိဳင္လာၾကလည္း ေသာမေရာင္တြင္ ၾကယ္ႏွယ္သာထင္ပါလိမ္.မည္ ဟု ခင္၀မ္း ယူဆပါသည္။
ဤ မွ် ဆန္.က်င္ဘက္က်ေသာ မိန္းမငယ္ကုိ ခင္၀မ္းခ်စ္မိျခင္းသည္ ခင္၀မ္းအဖုိ.
ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်၍ ျဖစ္ပါသည္။
ခင္၀မ္းသည္ သူ.အျဖစ္ကုိ အမိတကၠသုိလ္ေျမ ႏွင္.လည္းႏွဳိင္းျပဖူးသည္။ ငြားငြားစြင္.စြင္. ကံေကာ္ပြင္.တုိ.သည္
ေျမတြင္ ေၾကြလြင္.ျပန္.က်ဲေနမွ လွသည္ဟု ဆုိပါသည္။
တဖန္ေရႊ၀ါ ပိေတာက္ခုိင္တုိ.သည္ ပင္ထက္တြင္ ပြင္.ေနေလမွ တင္.တယ္ပါသည္ဟု ဆုိျပန္သည္။
ဤကဲ.သုိ. ဆန္. က်င္ဖက္က် လွေသာ ပန္းႏွစ္မ်ိဳး အမိေျမတြင္ ၾကီးစုိးေနေသာေၾကာင္.သာ ခင္၀မ္း သူ႔ကိုခ်စ္မိသည္ဟုဆိုပါသည္။
အေၾကာင္းအားျဖင့္ေတာ့ ဆီေလ်ာ္လွသည္မဟုတ္ပါ။
မည္သို႔ဆိုေစ သူ႔ကို …
ခင္၀မ္း ခ်စ္လွသည္၊ ျမတ္ႏိုးလွသည္။
သူသည္သာ ခင္၀မ္းဘ၀၊ သူသည္သာ ခင္၀မ္းအသက္ျဖစ္၍ သူသည္သာ ခင္၀မ္းႏွလံုးသည္းပြတ္ျဖစ္ပါေခ်၏။
ခင္၀မ္းသည္ သူ႔ကိုျမင္ေတြ႕ရမွ ထမင္းစား၀င္ပါသည္၊ အိပ္၍ေပ်ာ္ပါသည္ဟုဆိုဖူး၏။
သူ႔ကိုတစ္ရက္မျမင္ရလွ်င္ ခင္၀မ္းထမင္းစားပ်က္သည္ဟု ဆိုပါသည္။
ခင္၀မ္းအခန္းထဲတြင္ သတင္းစာထဲမွ သူႏွင့္တူေသာေၾကာင့္ ျဖတ္ယူထားေသာ ပံုတစ္ပံုရွိသည္။
ေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ သူ႔ကိုယ္စားၾကည့္ရန္ဟုဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ လူကိုယ္တိုင္ျမင္ရျခင္းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ထမင္းစား၍ နည္းနည္းသာရၿပီး၊
အိပ္၍လည္း နည္းနည္းသာေပ်ာ္ေၾကာင္း ခင္၀မ္းေျပာျပဖူးပါသည္။
ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္လွ်င္ေတာ့ ခင္၀မ္း ဘယ္လိုေနမည္မေျပာတတ္ …
ႏွင္းေတြေ၀ေန …
မိုးေတြရြာေန …
ေနေတြပူေန …
လေတြသာေန …
မည္သို႔ပင္ရွိေစ ခင္၀မ္း သူ႔ကိုသတိရသည္။ အိပ္ေနခ်ိန္တြင္ သူ႔အေၾကာင္း အိပ္မက္ထဲတြင္စဥ္းစား၍ ႏိုးေနခ်ိန္တြင္လည္း ေမ့သည္မရွိ …
သည္မွ် ခင္၀မ္းက ခ်စ္လွေသာ္လည္း သူမသိရွာ၊ ခင္၀မ္းကလည္း ဖြင့္မေျပာရဲ။
ဤသည္ကို ခင္၀မ္းက “ေမတၱာစစ္” ဟု အမည္တပ္သည္။ ရယူလိုေသာဆႏၵ၊ ပိုင္ဆိုင္လိုေသာဆႏၵ မရွိေသာအခ်စ္သည္
စစ္မွန္ေသာအခ်စ္ပင္ျဖစ္သည္။ ခင္၀မ္း မွတ္ခ်က္ခ်သည္။
တစ္ခါက ခင္၀မ္း သူ႔ကိုေနာက္ဖူးသည္။
ခင္၀မ္းေၾကာ့မွဴးသည္ …
အလြန္လွပါသည္ …
အလြန္ယဥ္ပါသည္ …
ဣေျႏၵလည္းရသည္ …
ပါးျဖဴျဖဴေလးက ေမႊးခ်င္စရာ …
တစ္ခါတစ္ရံ ခင္၀မ္းက …
“ သည္မွ်လွသူသည္ ကေ၀မသာျဖစ္ရမည္။ ကေ၀မျဖစ္၍သာ သူ႔ကို ဖမ္းစားသည္။ ဒါေၾကာင့္ ကေ၀မကို မုခ်မုန္းရမည္ ” ဟု ေျပာဖူးသည္။
ခင္၀မ္းသည္ ညာတတ္သည္။
ယေန႔တိုင္ ခ်စ္စရာ ကေ၀မေလးကို မမုန္းႏိုင္။
ခ်စ္ဆဲ … ျမတ္ႏိုးဆဲ … ေမွ်ာ္လင့္ဆဲ …
တစ္ခါက ခင္၀မ္းခ်စ္သူသည္ အကၤ်ီအျဖဴေရာင္ႏွင့္ လံုခ်ည္ေယာထဘီအနက္တို႔၀တ္လာသည္။ ပါးျဖဴျဖဴတြင္လည္း သနပ္ခါးေရႀကဲဆြတ္ထားသည္။
ခင္၀မ္း သေဘာက်၍မဆံုး။ မ်က္လံုးပင္မခြာေတာ့။
လက္ေတြ႕လုပ္ရာတြင္ သူ႔အနားသို႔သြား၍ ခင္၀မ္းေနရာယူပါသည္။ သူတစ္မ်ိဳးမ်ား ထင္မည္လားဟု ခင္၀မ္းရွက္ရေသး။ သူကမူ ဂရုမစိုက္။ ဆလိုက္
(Slide) မ်ားသာေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ ခင္၀မ္းလည္း သူ႔ေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္၍ ဆလိုက္ၾကည့္သည္။ သူႏွင့္တိုးေ၀ွ႔ၾကည့္ရသည္မွာ
ခင္၀မ္းေပ်ာ္လွသည္။ အေပ်ာ္လြန္၍ စံုေအာင္ပင္မၾကည့္လိုက္ရေပ။
သူ ဆလိုက္တစ္ခုကို ၾကည့္ေသာအခါ အလင္းေရာင္ယူေသာမွန္ကုိ ခင္၀မ္းက မသိမသာကြယ္ထားပါသည္။
ပထမတစ္ခါမူ
ဒုတိယတစ္ခါမူ
မေတာ္တဆထင္၍
“ ခင္၀မ္း … ကြယ္ေနတယ္ ” ဟုဆိုပါသည္။
ေနာက္ေတာ့ တမင္လုပ္မွန္းသိ၍
“ ခင္၀မ္း ” ဟု အၿပံဳးတစ္၀က္ႏွင့္ မာန္မဲပါသည္။
ခင္၀မ္း ေက်နပ္၍မဆံုး၊ ၀မ္းသာ၍မဆံုးၿပီ။
ဤကား ေနာက္ေသာ ခင္၀မ္းျဖစ္၏။
ေနာက္ေသာခင္၀မ္းသည္ ၾကာၾကာမခံ …
မၾကာခဏ စိတ္ဆင္းရဲေသာ ခင္၀မ္းျဖစ္သြားတတ္သည္။
တစ္ခါက ခင္၀မ္းခ်စ္ေသာသူသည္ ေယာက်္ားရြယ္တစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာေနသည္ကို ခင္၀မ္းျမင္ရသည္။
ထိုေန႔တစ္ေန႔လံုး ခင္၀မ္းမေပ်ာ္ေတာ့ၿပီ။
မ်က္ႏွာႀကီးေအာက္သိုးသိုးနဲ႔ ဆိုးတဲ့ခင္၀မ္းသည္ ေက်ာင္းတက္လိုစိတ္မရွိေတာ့ …
သူ႔ကိုလည္း အေျခာက္တိုက္ စိတ္ဆိုးလိုက္ေသးသည္။
ထိုညတြင္ ခင္၀မ္းအိပ္မေပ်ာ္ၿပီ …
အိပ္မက္ထဲတြင္ သူ႔ကိုယ္သူပင္ မာန္မဲမိသည္။
သည္မွ်သ၀န္တိုေသာ ႐ူးေသာခင္၀မ္းသည္ ကေလးကလားအလြန္ဆန္သည္။
တစ္ခါတစ္ခါ သူေျပာတတ္သည္ …
ခင္၀မ္းသာ သူႏွင့္ရလွ်င္ဟု အစခ်ီတတ္သည္ …
ထိုအခါတြင္ …
အိမ္လွလွတစ္လံုးေဆာက္ပါမည္။
ထိုအိမ္တြင္ ေရကန္တစ္ခု ပါရပါမည္။
ထိုအိမ္တြင္ ခင္၀မ္းတို႔ ေလွစီးၾကပါမည္။
ေလွ်ာက္လည္ရန္ႏွင့္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရန္ ကားတစ္စီး၀ယ္ထားမည္ဟု ဆိုပါသည္။
တစ္ဖန္လည္း …
ခင္၀မ္းသည္ ေက်ာက္ဒိုးပစ္ အင္မတန္၀ါသနာပါလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူႏွင့္ရလွ်င္ သူ႔ကို ေက်ာက္ဒုိးကစားနည္းသင္ေပး၍ ေက်ာက္ဒိုးပစ္ၾကမည္ဟု
ေျပာပါသည္။
အဘယ္မွ် အတိတ္ကာလကို ခင္၀မ္းတြက္ဆေနပါေစ။
ခင္၀မ္းသည္ အ႐ုပ္ဆုိး၏။
ဣေျႏၵလည္းမရ။
ဘယ္လိုေနေန အက်ည္းတန္သည္ခ်ည္း။
ခင္၀မ္းခ်စ္သူသည္ …
အလြန္လွ၏။
ဣေျႏၵလည္းရ၏။
ၿပံဳးလိုက္ရင္ ပို၍ပင္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။
သည္ေတာ့ ခင္၀မ္းတို႔သည္ ဆန္႔က်င္စြာမဆံုဆည္းမိၾကေပ။ ခင္၀မ္းခ်စ္ေသာသူသည္ မိန္းကေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလွအပကို ျမတ္ႏိုးပါမည္။
ခင္၀မ္းသည္ လွေသာသူမဟုတ္ပါ။
ထိုအခါတြင္ ဤမွ်လွပေသာသူႏွင့္ အ႐ုပ္ဆိုးသူကို ဖန္တီးေပးေသာျမတ္စြာဘုရားကို ခင္၀မ္း စကားနာထိုးပါသည္။ သတၱဘာဂကို က်ိန္ဆဲပါသည္။
ေနာက္ သူ႔မိဘကိုလည္း သူ႔ကို အ႐ုပ္ဆိုးစြာေမြးဖြားေသာေၾကာင့္ အျပစ္တင္မိပါသည္။
သို႔ေသာ္ သူ႔ကိုမူ သည္မွ်လွေသာေၾကာင့္ အျပစ္မတင္ရက္ပါ။
ခင္၀မ္း၏ဇာတ္လမ္း ဤတြင္တစ္ခန္းရပ္ပါသည္။
ေရွ႕ပိုင္းအခန္းမ်ားကို ခင္၀မ္း၏ပစၥဳပၸန္က စံုစမ္းပါလိမ့္မည္။ ထိုခင္၀မ္း၏ ေရွ႕ပိုင္းဘ၀တြင္ သူ႔အတြက္က်ရေသာမ်က္ရည္မ်ား၊ သူ႔ကိုတမ္းတေသာ
အလြမ္းမ်ား …
သူ႔ကိုေဆြးေသာ အေတြးမ်ားကိုသာ …
ျပည္ဖံုးကားခ်ႏိုင္မည္ဆိုပါလွ်င္ …
ခင္၀မ္းသည္ ထာ၀ရပင္ …
ဆိုးေသာ …
႐ိုင္းေသာ …
ေနာက္ေသာ …
ခင္၀မ္း ျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။
ခင္၀မ္း
ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၆)၊ ဇူလိုင္လ၊ ၂၀၀၆
အမွန္ဆုိရပါမူ
ခင္၀မ္းတုိ. ဇတ္လမ္း၀ယ္
မင္းသားသည္လည္းေကာင္း
မင္းသမီးသည္လည္းေကာင္း
မရွိ။
လူၾကမ္းအျဖစ္ ခင္၀မ္း တစ္ဦးတည္းသာ ရွိပါသည္။
အေဆြးခန္းတြင္လည္းေကာင္း
အေပ်ာ္ခန္းတြင္လည္းေကာာင္း
အၾကမ္းခန္းတြင္လည္းေကာင္း
အလြမ္းခန္းတြင္လည္းေကာင္း
လူၾကမ္းခင္၀မ္းတစ္ေယာက္ တည္း သာ ေျပာင္းလဲ၍ သရုပ္ေဆာင္ရပါမည္။
ခင္၀မ္းဆုိေသာ ေကာင္
ဒီေကာင္သည္ ေကာင္းေသာေကာင္မဟုတ္။ အလြန္ရွဳပ္၍ အလြန္ေပြသည္။
သူ.ထက္ဆိုးျပီး ဆုိးသူ မရွိဟု လူတကာဆုိၾကသည္။
ခင္၀မ္း၏ မိဘမ်ားသည္ လည္း ဆုံးမ၍ မရ လက္မွဳိင္ခ်ကာသာ ေနရသည္။
ခင္၀မ္းသည္ လူေနာက္တစ္ဦးျဖစ္သည္။
ဘြဲ. ႏွင္းသဘင္ေရွ.မွ ပန္းအုိးမ်ားကုိ ခင္၀မ္းတုိ.တသုိက္ သြားေရႊ.ၾကသည္။
ေရႊ.၍မွ်မျပီးမီ ဒရမ္၀မ္ ကုလား ႏိုးလာ၍ ခင္၀မ္းတုိ.ေခြးေျပး၀က္ေျပး ေျပး ၾကရသည္။
ခင္၀မ္းမူ ေပ်ာ္လွသည္။
တစ္ခါကလည္း ဂ်ပ္ဆင္ေမွ်ာ္စင္ ထိပ္မွ ရွာလပတ္ရည္ကုလားကုိ
ရွာလပတ္ရည္ ငါးျပားတန္ တစ္ခြက္ေပးပါဗ်ိဳ. ဟု ေအာ္မွာဘူးသည္။
ခင္၀မ္းတုိ.တသုိက္ ပြဲက်၍ မဆုံး။
ခင္၀မ္းသည္ ေနာက္ေသာ ခင္၀မ္းျဖစ္၏။
သုိ.တစ္မူ ခင္၀မ္းသည္ လူမုိက္တစ္ဦး ကား မဟုတ္ေခ်။
အေၾကာင္းမူ မည္သူကမွ် ခင္၀မ္းကုိ လူမုိက္ဟုမေခၚၾကေသာေၾကာင္.ျဖစ္သည္။
ခင္၀မ္းကုိ ခင္၀မ္းသူငယ္ခ်င္း သိန္းျမင္.ဆုိသူက ခင္.၀မ္ ဟု ခင္တြင္ ေအာက္ကျမင္.ထည္.၍
လည္းေကာင္း ၀မ္းတြင္ ေရွ.ကေပါက္ျဖဳတ္၍ လည္းေကာင္းေခၚသည္မွတပါး ၊ တကမၻာလုံး
ခင္၀မ္းဟု ေခၚၾကသည္။
ထုိ.ေၾကာင္. ခင္၀မ္းသည္ ခင္၀မ္းသာျဖစ္ရမည္။
ခင္၀မ္းသည္ လူမုိက္မဟုတ္ႏုိင္ပါ။
ခင္၀မ္းငယ္ငယ္က ခင္၀မ္းသည္ ခင္၀မ္းသူငယ္ခ်င္း ညိဳညိဳ ဆုိေသာ ေကာင္မေလး ကုိ မုန္.ေကြ်းမည္ဟု
ညာေခၚ၍ တီေကာင္ႏွင္.တုိ.ဖူးပါသည္။ ညိဳညိဳ အာေခါင္ျခစ္ ေအာ္ငုိေလမွ ခင္၀မ္းေခ်ာ.သည္။
ခင္၀မ္းသည္ ညစ္ေထးေထးေကာင္ျဖစ္၏။
သည္မွ်သည္မွ်
ဆုိးေသာ
ရိုင္းေသာ
ညစ္ေထးေထးႏုိင္ေသာ
ခင္၀မ္းသည္ ရုတ္တရက္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ သုိ.ေရာက္လာပါသည္။
ခင္၀မ္းမူ
ဆုိးျမဲ
မုိက္ရုိင္းျမဲ
ေနာက္ျမဲ
တစ္ခါကအေဆာင္ရွိ အိမ္သာတုိင္း ကုိ အတြင္းမွ ဂ်က္ခ်၍ ျပတင္းေပါက္မွ ေက်ာ္ဆင္း၍
ျပတင္းေပါက္မ်ားကုိ ျပန္ေစ.ထားခဲ.သည္။အိမ္သာအားလုံးကုိ ဤ သုိ.လုိက္လုပ္သည္။
အျပင္မွေသာ္ ဖြင္.မရျပီ။
ေနာက္တစ္ေန. မနက္ေစာေစာတြင္ အေဆာင္သားမ်ား ပ်ားပန္းခတ္မွ် အိမ္သာျပႆနာေပၚေတာ.သည္။
ခင္၀မ္းမူ သေဘာက်လွသည္။တစ္ေယာက္တညး္ ရယ္ေနေတာ.သည္။
တစ္ခါကလည္း ခင္၀မ္းသည္ ခင္၀မ္းသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးကုိ မုိင္လုိတုိက္မည္ဟုေခၚျပီး မုိင္လုိထဲတြင္ ၀မ္းႏွဳတ္ေဆး
ထည္.တုိက္ပါသည္။ေနာက္ျပီး သူ.သူငယ္ခ်င္း အိပ္ခ်ိန္တြင္ အခန္းတံခါးကုိ အျပင္ မွ ကလန္.ခ်ထားလုိက္သည္။
ေနာက္ေန. ခင္၀မ္းသူငယ္ခ်င္းသည္ ဘုံဘုိင္မွေရတုိ.ကုိ ငင္၍ ငင္၍ အုိေသာမ်က္ႏွာျဖင္.
အခန္းအႏွံ. အျပားေဆးေၾကာေနခ်ိန္တြင္ ခင္၀မ္းအခန္းတြင္း ၌ အူတက္ေလသည္။
သည္မွ်ရွဳပ္ေသာ ခင္၀မ္းသည္
ေနာက္ေသာ ခင္၀မ္းသည္
ေဆာင္းျပယ္စ ေႏြညတစ္ညတြင္
သူမကုိစတင္ ေတြ.ရပါသည္။
သူမကုိ မည္သုိ.မည္ပုံခ်စ္မိေၾကာင္း ခင္၀မ္းကုိယ္တုိင္ပင္ မသိပါေခ်။
ခင္၀မ္းခ်စ္သူသည္
အသားျဖဴ၏။
မ်က္ႏွာမူလည္း ၀ုိင္းပါသည္။
မ်က္နက္ရႊန္းရႊန္း ပါး ၀န္း၀န္းျဖင္.
ေရႊသြန္း ရုပ္သြင္ ႏွင္.လည္း တင္.ေမာလွပါ၏။
ခင္၀မ္းခ်စ္သူ သည္ အရွက္ၾကီးလွသူျဖစ္ပါ၏။
ထုိ.ေၾကာင္.သူ.နာမည္ကုိသာ တုိက္ရုိက္သုံးလွ်င္ ခင္၀မ္းကုိ သူ မုခ်မုန္းပါလိမ္.မည္။
ခင္၀မ္းကုိ သူမုန္းလွ်င္ ခင္၀မ္းဘ၀လည္း ဆုံးရပါမည္။ သည္ေၾကာင္. သူမနာမည္ကုိ ခင္၀မ္းထိန္၀ွက္ လုိပါသည္။
ခင္၀မ္းခ်စ္ေသာသူကုိ ညက္စစ္ မြတ္ၾကည္ ဘုံေျခာက္မည္၍ ျပစ္ခ်ည္ကင္းလြတ္ အားလုံးနတ္လွ်င္ တုမွတ္ဘက္မွ်
ျပိဳင္လာၾကလည္း ေသာမေရာင္တြင္ ၾကယ္ႏွယ္သာထင္ပါလိမ္.မည္ ဟု ခင္၀မ္း ယူဆပါသည္။
ဤ မွ် ဆန္.က်င္ဘက္က်ေသာ မိန္းမငယ္ကုိ ခင္၀မ္းခ်စ္မိျခင္းသည္ ခင္၀မ္းအဖုိ.
ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်၍ ျဖစ္ပါသည္။
ခင္၀မ္းသည္ သူ.အျဖစ္ကုိ အမိတကၠသုိလ္ေျမ ႏွင္.လည္းႏွဳိင္းျပဖူးသည္။ ငြားငြားစြင္.စြင္. ကံေကာ္ပြင္.တုိ.သည္
ေျမတြင္ ေၾကြလြင္.ျပန္.က်ဲေနမွ လွသည္ဟု ဆုိပါသည္။
တဖန္ေရႊ၀ါ ပိေတာက္ခုိင္တုိ.သည္ ပင္ထက္တြင္ ပြင္.ေနေလမွ တင္.တယ္ပါသည္ဟု ဆုိျပန္သည္။
ဤကဲ.သုိ. ဆန္. က်င္ဖက္က် လွေသာ ပန္းႏွစ္မ်ိဳး အမိေျမတြင္ ၾကီးစုိးေနေသာေၾကာင္.သာ ခင္၀မ္း သူ႔ကိုခ်စ္မိသည္ဟုဆိုပါသည္။
အေၾကာင္းအားျဖင့္ေတာ့ ဆီေလ်ာ္လွသည္မဟုတ္ပါ။
မည္သို႔ဆိုေစ သူ႔ကို …
ခင္၀မ္း ခ်စ္လွသည္၊ ျမတ္ႏိုးလွသည္။
သူသည္သာ ခင္၀မ္းဘ၀၊ သူသည္သာ ခင္၀မ္းအသက္ျဖစ္၍ သူသည္သာ ခင္၀မ္းႏွလံုးသည္းပြတ္ျဖစ္ပါေခ်၏။
ခင္၀မ္းသည္ သူ႔ကိုျမင္ေတြ႕ရမွ ထမင္းစား၀င္ပါသည္၊ အိပ္၍ေပ်ာ္ပါသည္ဟုဆိုဖူး၏။
သူ႔ကိုတစ္ရက္မျမင္ရလွ်င္ ခင္၀မ္းထမင္းစားပ်က္သည္ဟု ဆိုပါသည္။
ခင္၀မ္းအခန္းထဲတြင္ သတင္းစာထဲမွ သူႏွင့္တူေသာေၾကာင့္ ျဖတ္ယူထားေသာ ပံုတစ္ပံုရွိသည္။
ေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္ သူ႔ကိုယ္စားၾကည့္ရန္ဟုဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ လူကိုယ္တိုင္ျမင္ရျခင္းမဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ထမင္းစား၍ နည္းနည္းသာရၿပီး၊
အိပ္၍လည္း နည္းနည္းသာေပ်ာ္ေၾကာင္း ခင္၀မ္းေျပာျပဖူးပါသည္။
ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္လွ်င္ေတာ့ ခင္၀မ္း ဘယ္လိုေနမည္မေျပာတတ္ …
ႏွင္းေတြေ၀ေန …
မိုးေတြရြာေန …
ေနေတြပူေန …
လေတြသာေန …
မည္သို႔ပင္ရွိေစ ခင္၀မ္း သူ႔ကိုသတိရသည္။ အိပ္ေနခ်ိန္တြင္ သူ႔အေၾကာင္း အိပ္မက္ထဲတြင္စဥ္းစား၍ ႏိုးေနခ်ိန္တြင္လည္း ေမ့သည္မရွိ …
သည္မွ် ခင္၀မ္းက ခ်စ္လွေသာ္လည္း သူမသိရွာ၊ ခင္၀မ္းကလည္း ဖြင့္မေျပာရဲ။
ဤသည္ကို ခင္၀မ္းက “ေမတၱာစစ္” ဟု အမည္တပ္သည္။ ရယူလိုေသာဆႏၵ၊ ပိုင္ဆိုင္လိုေသာဆႏၵ မရွိေသာအခ်စ္သည္
စစ္မွန္ေသာအခ်စ္ပင္ျဖစ္သည္။ ခင္၀မ္း မွတ္ခ်က္ခ်သည္။
တစ္ခါက ခင္၀မ္း သူ႔ကိုေနာက္ဖူးသည္။
ခင္၀မ္းေၾကာ့မွဴးသည္ …
အလြန္လွပါသည္ …
အလြန္ယဥ္ပါသည္ …
ဣေျႏၵလည္းရသည္ …
ပါးျဖဴျဖဴေလးက ေမႊးခ်င္စရာ …
တစ္ခါတစ္ရံ ခင္၀မ္းက …
“ သည္မွ်လွသူသည္ ကေ၀မသာျဖစ္ရမည္။ ကေ၀မျဖစ္၍သာ သူ႔ကို ဖမ္းစားသည္။ ဒါေၾကာင့္ ကေ၀မကို မုခ်မုန္းရမည္ ” ဟု ေျပာဖူးသည္။
ခင္၀မ္းသည္ ညာတတ္သည္။
ယေန႔တိုင္ ခ်စ္စရာ ကေ၀မေလးကို မမုန္းႏိုင္။
ခ်စ္ဆဲ … ျမတ္ႏိုးဆဲ … ေမွ်ာ္လင့္ဆဲ …
တစ္ခါက ခင္၀မ္းခ်စ္သူသည္ အကၤ်ီအျဖဴေရာင္ႏွင့္ လံုခ်ည္ေယာထဘီအနက္တို႔၀တ္လာသည္။ ပါးျဖဴျဖဴတြင္လည္း သနပ္ခါးေရႀကဲဆြတ္ထားသည္။
ခင္၀မ္း သေဘာက်၍မဆံုး။ မ်က္လံုးပင္မခြာေတာ့။
လက္ေတြ႕လုပ္ရာတြင္ သူ႔အနားသို႔သြား၍ ခင္၀မ္းေနရာယူပါသည္။ သူတစ္မ်ိဳးမ်ား ထင္မည္လားဟု ခင္၀မ္းရွက္ရေသး။ သူကမူ ဂရုမစိုက္။ ဆလိုက္
(Slide) မ်ားသာေလွ်ာက္ၾကည့္သည္။ ခင္၀မ္းလည္း သူ႔ေနာက္တေကာက္ေကာက္လိုက္၍ ဆလိုက္ၾကည့္သည္။ သူႏွင့္တိုးေ၀ွ႔ၾကည့္ရသည္မွာ
ခင္၀မ္းေပ်ာ္လွသည္။ အေပ်ာ္လြန္၍ စံုေအာင္ပင္မၾကည့္လိုက္ရေပ။
သူ ဆလိုက္တစ္ခုကို ၾကည့္ေသာအခါ အလင္းေရာင္ယူေသာမွန္ကုိ ခင္၀မ္းက မသိမသာကြယ္ထားပါသည္။
ပထမတစ္ခါမူ
ဒုတိယတစ္ခါမူ
မေတာ္တဆထင္၍
“ ခင္၀မ္း … ကြယ္ေနတယ္ ” ဟုဆိုပါသည္။
ေနာက္ေတာ့ တမင္လုပ္မွန္းသိ၍
“ ခင္၀မ္း ” ဟု အၿပံဳးတစ္၀က္ႏွင့္ မာန္မဲပါသည္။
ခင္၀မ္း ေက်နပ္၍မဆံုး၊ ၀မ္းသာ၍မဆံုးၿပီ။
ဤကား ေနာက္ေသာ ခင္၀မ္းျဖစ္၏။
ေနာက္ေသာခင္၀မ္းသည္ ၾကာၾကာမခံ …
မၾကာခဏ စိတ္ဆင္းရဲေသာ ခင္၀မ္းျဖစ္သြားတတ္သည္။
တစ္ခါက ခင္၀မ္းခ်စ္ေသာသူသည္ ေယာက်္ားရြယ္တစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာေနသည္ကို ခင္၀မ္းျမင္ရသည္။
ထိုေန႔တစ္ေန႔လံုး ခင္၀မ္းမေပ်ာ္ေတာ့ၿပီ။
မ်က္ႏွာႀကီးေအာက္သိုးသိုးနဲ႔ ဆိုးတဲ့ခင္၀မ္းသည္ ေက်ာင္းတက္လိုစိတ္မရွိေတာ့ …
သူ႔ကိုလည္း အေျခာက္တိုက္ စိတ္ဆိုးလိုက္ေသးသည္။
ထိုညတြင္ ခင္၀မ္းအိပ္မေပ်ာ္ၿပီ …
အိပ္မက္ထဲတြင္ သူ႔ကိုယ္သူပင္ မာန္မဲမိသည္။
သည္မွ်သ၀န္တိုေသာ ႐ူးေသာခင္၀မ္းသည္ ကေလးကလားအလြန္ဆန္သည္။
တစ္ခါတစ္ခါ သူေျပာတတ္သည္ …
ခင္၀မ္းသာ သူႏွင့္ရလွ်င္ဟု အစခ်ီတတ္သည္ …
ထိုအခါတြင္ …
အိမ္လွလွတစ္လံုးေဆာက္ပါမည္။
ထိုအိမ္တြင္ ေရကန္တစ္ခု ပါရပါမည္။
ထိုအိမ္တြင္ ခင္၀မ္းတို႔ ေလွစီးၾကပါမည္။
ေလွ်ာက္လည္ရန္ႏွင့္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရန္ ကားတစ္စီး၀ယ္ထားမည္ဟု ဆိုပါသည္။
တစ္ဖန္လည္း …
ခင္၀မ္းသည္ ေက်ာက္ဒိုးပစ္ အင္မတန္၀ါသနာပါလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူႏွင့္ရလွ်င္ သူ႔ကို ေက်ာက္ဒုိးကစားနည္းသင္ေပး၍ ေက်ာက္ဒိုးပစ္ၾကမည္ဟု
ေျပာပါသည္။
အဘယ္မွ် အတိတ္ကာလကို ခင္၀မ္းတြက္ဆေနပါေစ။
ခင္၀မ္းသည္ အ႐ုပ္ဆုိး၏။
ဣေျႏၵလည္းမရ။
ဘယ္လိုေနေန အက်ည္းတန္သည္ခ်ည္း။
ခင္၀မ္းခ်စ္သူသည္ …
အလြန္လွ၏။
ဣေျႏၵလည္းရ၏။
ၿပံဳးလိုက္ရင္ ပို၍ပင္ ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။
သည္ေတာ့ ခင္၀မ္းတို႔သည္ ဆန္႔က်င္စြာမဆံုဆည္းမိၾကေပ။ ခင္၀မ္းခ်စ္ေသာသူသည္ မိန္းကေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အလွအပကို ျမတ္ႏိုးပါမည္။
ခင္၀မ္းသည္ လွေသာသူမဟုတ္ပါ။
ထိုအခါတြင္ ဤမွ်လွပေသာသူႏွင့္ အ႐ုပ္ဆိုးသူကို ဖန္တီးေပးေသာျမတ္စြာဘုရားကို ခင္၀မ္း စကားနာထိုးပါသည္။ သတၱဘာဂကို က်ိန္ဆဲပါသည္။
ေနာက္ သူ႔မိဘကိုလည္း သူ႔ကို အ႐ုပ္ဆိုးစြာေမြးဖြားေသာေၾကာင့္ အျပစ္တင္မိပါသည္။
သို႔ေသာ္ သူ႔ကိုမူ သည္မွ်လွေသာေၾကာင့္ အျပစ္မတင္ရက္ပါ။
ခင္၀မ္း၏ဇာတ္လမ္း ဤတြင္တစ္ခန္းရပ္ပါသည္။
ေရွ႕ပိုင္းအခန္းမ်ားကို ခင္၀မ္း၏ပစၥဳပၸန္က စံုစမ္းပါလိမ့္မည္။ ထိုခင္၀မ္း၏ ေရွ႕ပိုင္းဘ၀တြင္ သူ႔အတြက္က်ရေသာမ်က္ရည္မ်ား၊ သူ႔ကိုတမ္းတေသာ
အလြမ္းမ်ား …
သူ႔ကိုေဆြးေသာ အေတြးမ်ားကိုသာ …
ျပည္ဖံုးကားခ်ႏိုင္မည္ဆိုပါလွ်င္ …
ခင္၀မ္းသည္ ထာ၀ရပင္ …
ဆိုးေသာ …
႐ိုင္းေသာ …
ေနာက္ေသာ …
ခင္၀မ္း ျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။
ခင္၀မ္း
ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္(၆)၊ ဇူလိုင္လ၊ ၂၀၀၆
Subscribe to:
Posts (Atom)
