ငါး

တစ္ဘ၀လုံးလုိလုိ ...
ငါးရယ္လုိ.တစ္ေကာင္တေလမွမမိ ..
ၾကည္. ။
မိမဲ.မိေတာ. လည္း .....
စၾကာ၀ဠာ ၾကီး ။
အေပၚဆြဲတင္လုိက္ေတာ. ...
ငါ.ငါးမ်ွားတံဟာ ကုိင္းညြတ္ျပီး ..
သက္တန္.ျဖစ္သြား ။
ငါ.ကုိျပန္မွ်ားခဲ. ေပါ. ။

ေမာင္ေခ်ာႏြယ္

မိမိကုိယ္မိမိခုိးယူျခင္း

(၁)

သံစူးထားတဲ. ၂၅ ႏွစ္သားေလး
ေကာင္းကင္ႏွစ္ထပ္နဲ.ေနတယ္။

(၂)

သံမံတလင္းေတြကြဲအက္
တစ္ခ်က္ျခင္း
အသက္ရွဴသံေတြသြန္ပစ္ေနတာ
အေမေရ ...
ကြ်န္ေတာ္နဲ.ကြ်န္ေတာ္ ..
မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းရ ..
ကြ်န္ေတာ္နဲ. ကြ်န္ေတာ္ ..
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခြဲခြာရ .
အိပ္မက္ေတြ
တစ္ခ်ိဳ.ေမြးကင္းစမွာေသဆုံး
အားလုံးအတြက္
ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္လြတ္ရုန္းသြားတာလား။

(၃)

တစ္ခါမွ
မေရာက္ဖူးတဲ. မနက္ျဖန္
မ်က္လုံးထဲက ေတာင္ေတြဆီ
သြားဖုိ.
အေခါက္ေခါက္အခါခါ အေမွာင္မ်ား
ဘယ္လုိ ခုတ္ထြင္ လင္းက်င္းပ
(ရိပ္ခနဲ)
ေျမၾကီးေပၚမွာ
ငွက္တစ္အုပ္
က်ပ္က်ပ္တည္းတည္း
ပ်ံသန္းသြား။

ေကေဇာ္(မႏၱေလးသိန္းေဖာ္)

လြင္.ေမ်ာ

နာရီေတြလြင္.ေမ်ာ...
ေလညင္းေတြလြင္.ေမ်ာ ..
သက္တန္.ေတြ လြင္.ေမ်ာ ..
အျပဳံးေတြလြင္.ေမ်ာ ..
ျပကၡဒိန္ေတြ လြင္.ေမ်ာ .
ေျခရာေတြ လြင္.ေမ်ာ ..
လြင္.ေမ်ာေနတာကလြဲလုိ.
ဘာကမွ ခံစားမရ ..
ဘ၀ဆိုတာ လြင္.ေမ်ာရာ..
လြင္.ေမ်ာျခင္းေနာက္
ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္လုိက္ ..
ေမာင္.ကုိေမ.ခ်င္လုိ.ပါကြယ္ ..
ေဟာသမွာ ေတာင္ပံတစ္စုံ
ေလဟုန္နဲ.ေမ်ာလြင္.
လႊင္.လုိက္စမ္း .. ရြက္ေတြကုိဖြင္.
တံခါးေတြကုိဖြင္. ..
လဟာျပင္ကုိဖြင္.
လြင္.ေမ်ာျခင္းရဲ.အဆုံးကုိရွာ ..
ဒီမွာ ..
အာကာသေရ ..
ေလမဲ.ေပါ.ပါးျခင္းထဲ
ပ်ံ၀ဲလုိ. ..
အျပင္းထန္ဆုံး ေပါက္ကြဲစမ္းပါရေစ ..။

ေမျငိမ္း

ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ စိန္ရတုထုတ္
အိပ္မက္ေတြကုိခ်ည္တဲ.ၾကိဳး ကဗ်ာစာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

ေတာင္

ဒီေတာင္ဟာ ငါမနားတမ္းတက္ရမဲ.ေတာင္
ဒီေတာင္တက္တဲ.လမ္းမွာ ..
ခ်ဳံႏြယ္ေတြကုိခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းဖုိ. ငါ.မွာဓါးတစ္လက္ရွိတယ္။
ငါ.မိဘကေပးခဲ.တဲ.အဲဒီဓါးတစ္ေခ်ာင္းေပါ.။
ဓါးေကာင္းတစ္လက္ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မယ္။
သံထည္ေတာ.ညံ.ခ်င္ညံ.လိမ္.မယ္ ။
သံေခ်းေတာ. အတက္မခံဘူး။
ဒီေတာင္တက္တဲ.လမ္းမွာ ..
ငါခ်စ္တဲ.သူ မရွိဘူး ။ ငါမုန္းတဲ.သူမရွိဘူး။
ေရငတ္တဲ.သူ ကုိ ငါ. ေရထဲက ခြဲေ၀တုိက္မယ္။
ပင္ပန္းတဲ.သူကုိ ငါ ေဖးကူမယ္။
ဒါေပမယ္. ဘယ္သူ.မွငါ.ကုိတြဲမေခၚရဘူး။
ဒီေတာင္ေပၚကုိ ငါ.ထက္အရင္ၾကိဳ ေရာက္တဲ.သူေတြရွိမယ္ ..
ငါ.ထက္ လြယ္လြယ္ကူကူေရာက္ခဲ.တဲ.သူေတြရွိမယ္။
ကုိယ္တုိင္တက္စရာမလုိပဲနဲ. အထမ္းစင္ေပၚမွာအိပ္ရင္း
ေရာက္ခဲ.တဲ.သူေတြ ရွိမယ္။
ဓါးတစ္ေခ်ာင္းေတာင္မပုိင္ပဲ ၊ လက္ေတြေပါက္ျပဲေအာင္
ကုတ္တြယ္တက္ခဲ.ရတဲ.သူေတြရွိမယ္။
ဒါေပမယ္. ငါသူတုိ.ေဖာက္တဲ.လမ္းကုိ မလုိက္ဘူး။
ဒီေတာင္ေပၚကုိ လုံး၀ မေရာက္ခဲ.တဲ.သူေတြရွိမယ္။
ေတာင္ကုိၾကည္.ျပီးလွည္.ျပန္သြားတဲ.သူေတြရွိမယ္။
လက္ေလ်ာ.ျပီးေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္းသြားတဲ. သူေတြရွိမယ္။
ေရာက္ခါနီးမွာ ၊ အေမာေဖာက္သြားတဲ.သူေတြရွိမယ္။
သူတုိ.အေၾကာင္းကုိငါ ေတြးစရာမလုိဘူး။
ဒါေပမယ္. ငါ ေခ်ာက္ထဲကုိေတာ. မက်ေစရဘူး။

ဗ်တ္ဇ
(ကုိယ္.ကုိကုိယ္အားေပးသည္)

ပန္းတုိင္

မေရာက္ေသးရင္
ေရာက္ေအာင္သြား
ေရာက္ရင္တစ္ေထာက္နား
အဲဒီမွာဘာမွမရွိဘူး ။

ေကေဇာ္ (မႏၱေလးသိန္းေဇာ္)

မႏွင္းျဖဴ

“ တစ္ ”
ခ်စ္သူ
သင့္ႏွလံုးသားသည္
ပ်ားသို႔ခ်ဳိ၏။
သို႔ၿပီးတကား
ဓားသြားမူ ထက္စြာ၏ .. ။

“ ႏွစ္ ”
ေဆာင္းဦးေပါက္ညမ်ားရဲ႕
ပြင့္ဦးႏွင္းဆီျဖဴဟာ၊ ငါ့သခင္မ
ငါ့ဘ၀ရဲ႕ ကိုယ္ပြားအသက္ပါ။
မင္းဘ၀နဲ႔ ငါရွင္သန္တယ္။
ပ်ဳိရြယ္ျခင္း၊ ခ်ဳိျမတဲ့အဆိပ္
အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္ထဲက
နတ္သမီးတစ္ပါးရဲ႕ အလွကို ငါမွတ္မိခဲ့ၿပီ။
ဒီဇင္ဘာမွာ ႏွင္းက်တယ္
တစ္လလံုးပါပဲ
ပထမဆံုးႏွင္းပြင့္ကေတာ့
သူေပါ့ကြယ္၊ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴျဖဴ
ငန္းေမႊးေတာင္သြင္တူေသာ
ႏူးညံ့ေခ်ာႏုျခင္းနဲ႔ ငါ့ရဲ႕အသက္
အိပ္မက္အၿပံဳးရွင္ေပါ့ ၊ သူ ....
“ မႏွင္းျဖဴ ” ေလ။

“ သံုး ”
“ မႏွင္းျဖဴ ”
မင္းဘယ္သူလဲ ..
ငါကလြဲလို႔ ၊ မင္းေတာင္မွမသိ
ျမတ္ႏိုးမိသူပါ။ သူဟာ ...
ငါ့ဘ၀ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး
ႏွင္းဖံုးေတာင္တန္းမ်ားရဲ႕ နတ္မိမယ္
သံေယာဇဥ္အႏြယ္မ်ားရဲ႕ မိခင္
ပြင့္ဦးသခင္ ဆိုႏိုင္ပါရဲ႕။
ႏြဲ႕လ်တဲ့ေျခလွမ္းမ်ား
ငါ့ႏွလံုးသားမွာ ..
ဒဏ္ရာထင္ေအာင္ ျပင္းထန္ခဲ့ ၊ ကဲ ...
ဒီလိုဘယ္သူသိမလဲကြယ္။

“ေလး”
ေဆာင္းညရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းအစြန္းမွာ
လမ္းမ်ားေပၚ “ငါ ” ေတးသီခဲ့တယ္
နားမလည္ႏိုင္တဲ့ ခံစားမႈဘ၀
ေတးခ်င္းမွာ စတည္ခဲ့ေပါ့။
ေဖ်ာ့ေတာ့တဲ့လေရာင္သြန္းခ်ိန္
မွိန္ျပာျပာ ႏွင္းစက္ေႂကြသံလို
ေကာင္းကင္ငိုေနရဲ႕ ၊ အို .. အလွ
မင္းကို တမ္းတလို႔ ..
“ကိုေစာၿငိမ္း” ရဲ႕ “ပြင့္ဦး”
ငါဆိုခဲ့ဖူးၿပီ .. ။

“ငါး”
ေဟာသည္မွာ အခ်စ္ ..
ကဗ်ာလိုလွတဲ့ ပန္းပြင့္၊ သစ္ရြက္
စက္နဲ႔လုပ္တာမဟုတ္။
မင္းအတြက္ပဲ သည္မွာ
ႏံုခ်ာေပမယ့္ လတ္ဆတ္တဲ့ႏွလံုးသား
ဥပကၡာမထားေစခ်င္
အရွင္ .. သခင္ ..
သစ္ခက္ပလႅင္မွာစံ၍
ေတးခ်င္းကို နာခံ
မိုးယံ၌ျပည့္ေသာ ပီတိႏွင့္
တင့္တယ္ေစပါမည္။

“ေျခာက္”
လံုမရဲ႕ အၾကည့္
ေနထိတဲ့ ပန္းပါပဲ၊
ညိဳးေလ်ာ္ဆဲအၿပံဳးဟာ
ျပည့္၀ပါေပရဲ႕
ေစာင့္စားသူ ေနပူမွာရပ္လို႔
မင္းကို ေစာင့္ဖို႔ ငါအသက္ရွင္တယ္။
သစ္ပင္ ၊ ေတာေတာင္ ၊ ေနေရာင္ ..
ငါ့သခင္ ေအာင္ႏုိင္တယ္။
ဘယ္သူျငင္းမလဲ အိုအခ်င္းတို႔
အို .. အမ်ဳိးေကာင္းသားတို႔
ငါ့အားခြင့္လြတ္ၾကပါေလ ..
အခ်စ္ေစကြၽန္ျဖစ္တယ္။
ဇာမဏီငွက္၏ တင့္တယ္ျခင္းျဖင့္
ၾကယ္ပြင့္တို႔ကို ႏြံ၌နစ္ေစသူ ..
ခ်စ္ျခင္း ၊ မုန္းျခင္း ၊ ဥပေကၡာႏွင့္ ခံယူမႈ
ပန္းႏုေက်ာက္ဆစ္အသြင္
ျမင္သူတိုင္းအား အၾကည့္ျဖင့္သိမ္းပိုက္သူ .. ။

“ ခုႏွစ္ ”
အို .. ခ်စ္သူလံုမ
ပထမဘ၀မွာ တြယ္ငင္ေသာ
သံေယာဇဥ္ပိုင္စိုးသူ
ႏွင္းျမဴသည္းပြတ္၊ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴစင္၍
အိပ္မက္အေငြအသက္ပမာ
ငါျမတ္ႏိုးသူ .. ငါ့အား ..
သနားသျဖင့္ ဥပကၡာသစ္ရိပ္မွ
ဖဲက်ဥ္ခြင့္ရေစပါ။ ငါ့အား ..
၀ါမွ်င္ဂြမ္းစကဲ့သို႔ ခ်ီမ၍
သင့္အနမ္း၍ေႂကြေသာ ပန္းပြင့္ေရအိုင္ထက္
သက္ေစပါဘိ။
သက္ရြက္ေလာင္းေလွဦးတြင္
သခင္မစံပါ။
ကဗ်ာသစ္ခက္ျဖင့္ျပဳေသာ
ေလွာ္တက္ကို ငါကိုင္မည္။
ေအာင္ႏိုင္ျခင္းႏွင့္ ဒဏ္သင့္ေသာငါ့အား
အသာယာဆံုး တိတ္ဆိတ္ျခင္းျဖစ္သည့္
အခ်ဳိၿမိန္ဆံုးေတးခ်င္းကို
ဆိုခြင့္ျပဳပါ ၊ ထိုအခါ ..
ကမၻာေျမသည္ သခင္မအၿပံဳး၌ပြင့္ေသာ
ဆည္းဆာပန္းပြင့္သစ္၏
ႏွစ္ခ်ဳိ႕ စပ်စ္အရက္ပမာ
ငါမူးယစ္စြာ ေမြ႕ေပ်ာ္ေစလိမ့္မည္။

“ ရွစ္ ”
အားလံုးၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၿပီ ..
“ မႏွင္းျဖဴ ”
အားလံုးၿပီးဆံုးသြားၿပီေလ၊
အခုေတာ့ ......

“ကိုး”
ျမစ္တစ္စင္းမွာ သူ .. ငါ ..
ႏွစ္ခါေရမခ်ဳိးႏိုင္
စီးဆင္းေနဆဲ အခ်ိန္စက္၀န္း
ပံုတူသြန္းလုပ္၊ အ႐ုပ္ဆင္းတု
ျပဳစုသူမဲ့ေပရဲ႕ .. ။
ပစၥဳပၸန္မဲ့ေသာအခါ
အနာဂတ္မတည္စြမ္းသာ
သည္သို႔ .. သံသရာရွိလွ်င္အဆံုး၊ ငါမို႔ျဖစ္ရင္း
ခ်စ္ျခင္းအပ ၿမဲေစ ..
က်ိန္စာဆိုခဲ့ေလသလား
အို .. နတ္ဘုရားတို႔ ။
အို .. ပိုင္ဆိုင္သူတို႔ ။

သွ်ပ္မွဴးေက်ာ္

ေရျပင္

ကုိယ္.ဘာသာကုိယ္ အိေျႏၵရရ ၾကည္လင္ေနမလုိ.ပဲ ။
ခန္.ခန္.ညားညား တည္ျငိမ္ေနမလုိ.ပဲ ..။
ခဲလုံးေတြကုိက ျပဳတ္ပဲျပဳတ္က်ႏုိင္လြန္းတယ္။
လွိဳငး္ေတြခဏခဏထရလြန္း လုိ. ..
ကုိယ္.ရင္ဘတ္ကုိေတာင္အားနာလွျပီ။

ဗ်တ္ဇ

ခင္

A

က်ြန္ေတာ္သည္
ခင့္ကိုအလြန္ခ်စ္ပါသည္


B

ခင္သည္ က်ြန္ေတာ့္၏
အဖ်ားေငြ့ေငြ့ေလးျဖစ္ပါသည္


C

ခင္ကလြဲလ်ွင္
မည္သည့္အရာကိုမဆို
က်ြန္ေတာ္ျခိဳးျခံ၍ရပါသည္


D

က်ြန္ေတာ့္၏စိတ္ေပၚတြင္
အမာရြတ္ကေလးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို
ခင္သည္လွပစြာစီခ်ယ္ေပး၏။


E

တစ္ေန့သ၌
က်ြန္ေတာ္တစ္ေယာက္သည္
သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ေအာက္၌ထိုင္ေနခဲ့ပါသည္။
ထိုစဉ္ က်ြန္ေတာ့္နံေဘးသို့ကပ္လ်က္
သစ္ရြက္ေလးတစ္ရြက္(ျဖုတ္ခနဲ)ေျကြက်လာသည္။
ထိုအခါ
က်ြန္ေတာ္သည္ ျပာျပာသလဲ
ဤေနရာတြင္လူရွိသည္ဟု
ေျပာလိုက္မိပါသည္ခင္


F

က်ြန္ေတာ္သည္
ခင့္ကိုလြမ္းေနပါ၏။

ခင္ဟူ၍
ရင္တုန္လာသျဖင့္
လက္ကေလးနဲ့ဖိထားရပါသည္။

ခင္ဟူ၍
ေခါင္းမူးလာသျဖင့္
ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထိုင္ေနရပါသည္။

ြ
G

လြမ္း၏ပံုတူကိုခင္ျကည့္မည္ဆိုလ်ွင္
က်ြန္ေတာ္အဝတ္စတစ္ခုေပါ္၌
တိမ္လွလွေလးမ်ားကို ေရးျပမည္ျဖစ္ပါသည္။


ံH

က်ြန္ေတာ္သည္
ခင္ရွိရာအရပ္သို့
မ်က္နွာမူကာ
အသက္ရွူေန၏။


ွုI

ေကာင္းကင္၌
ငွက္တစ္အုပ္
ပ်ံသန္းသြားသည္။
ဘယ္ကလာသည္မသိ
ဘယ္ကိုသြားမည္မသိ
ဘာငွက္ေတြဟူ၍လည္းမသိ။


ဲJ

က်ြန္ေတာ္သည္
လူမွန္းသိလာ၏။
ထိုငွက္မ်ားကိုလည္း
ဗ်ိုင္းဟူ၍သိလာခဲ့သည္။
သို့ေသာ္
ဗ်ိုင္းတို့ မည္သည့္အရပ္မွလာ၍
မည္သည့္အရပ္သို့ ပ်ံသန္းေနျကသည္ကိုမူ
ယခုထက္တိုင္မသိ၊
ထိုမသိမွု၌ပင္လ်ွင္
က်ြန္ေတာ္သည္
စိတ္၏အေတာင္ပံမ်ားကို
ျဖန့္လ်က္
ခင့္ဆီသို့ ပ်ံသန္းေန၏။


K

(Khin)
သို့မဟုတ္
ခင့္အတြက္ က်ြန္ေတာ္၏ေမြးေန့လက္ေဆာင္ျဖစ္ပါသည္။
ေက်းဇူးျပု၍အသံထြက္မဖတ္ပါနွင့္။


ေကေဇာ္ ၁၉၈၅

ဥစၥာရူး

အလြမ္းေတြနဲ့
ယားယံေနတဲ့
ငါးမူးေစ့ေလးတစ္ေစ့အေျကာင္း

ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့
က်ြန္ေတာ္နဲ့သူမ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲျကတယ္။
ကံဆိုးခ်င္ေတာ့
က်ြန္ေတာ့္မွာတယ္လီဖုန္းေလးတစ္လံုးမရွိခဲ့ဘူး။
ဟုတ္ပါရဲ့။
က်ြန္ေတာ္တို့မိသားစုဆင္းရဲလိုက္ပံုမ်ား
တယ္လီဖုန္းေလးတစ္လံုးေတာင္မွ
အိမ္မွာမထားနိုင္ဘူး
အေဖအေမတို့ကလည္း
တစ္ေန့မွာသူတို့သားေလးဟာ တယ္လီဖုန္းရွိတဲ့အိမ္က
သမီးပ်ိုေလးနဲ့ ခ်စ္သူျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုတာကို
မသိခဲ့ျကဘူးနဲ့တူပါရဲ့။
တကယ္လို့ အေစာကသာသိခဲ့ရင္ေတာ့
သားေလးရဲ့ေနာင္ေရးအတြက္
တယ္လီဖုန္းေလးတစ္လံုးဖိုးကို
သူတို့ပိုရွာခဲ့ျကမွာေပါ့။

ခုေတာ့
က်ြန္ေတာ္ကံဆိုးလိုက္ပံုမ်ား
က်ြန္ေတာ့မွာတယ္လီဖုန္းေလးတစ္လံုးေတာင္မွ မရွိဘူး။
ဒါေပမယ့္
က်ြန္ေတာ္ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့
က်ြန္ေတာ္တို့နိုင္ငံမွာ
ငါးမူးေစ့တစ္ေစ့ထည့္ျပီးအသံုးျပုလို့ရတဲ့
တယ္လီဖုန္းေလးေတြ အမ်ားျကီးရွိေနလို့ ေတာ္ပါေသးရဲ့။
ငါးမူးေစ့ေလးကို က်ြန္ေတာ္တယ္လီဖုန္းထဲ ထည့္လိုက္တဲ့အခါ
တယ္လီဖုန္းထဲကို ေဂ်ာက္ခနဲ က်သြားတဲ့ ငါးမူးေစ့ေလးဟာ
က်ြန္ေတာ္ျဖစ္ျပီး
က်ြန္ေတာ့္ရင္ထဲကို ေဂ်ာက္ခနဲက်လာတဲ့ ငါးမူးေစ့ေလးဟာ
သူမျဖစ္ပါတယ္။

တျခားအခ်ိန္ေတြမွာ
က်ြန္ေတာ္ဟာ
သာမန္လူသားေလးတစ္ေယာက္ပါပဲ။
က်ြန္ေတာ့္ဘဝမွာစိတ္ျကီးဝင္စရာဆိုလို့
ဘာမွမရွိပါဘူး။
ဒါေပမယ့္
သူမရဲ့အသံေလးကို
နွလံုးသားနဲ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ျကားေနရတဲ့ အခါမ်ိုးမွာေတာ့
က်ြန္ေတာ္ဟာ ဘဝေမ့တတ္ပါတယ္။
ဘူတာရံုကို ငါးမူးေစ့ေလးတစ္ေစ့နဲ့
တယ္လီဖုန္းဆက္ဖို့လာတဲ့ ေကာင္ေလးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ
နတ္သားေလးတစ္ပါးလို့ထင္မိတယ္။
သူမအသံျကားရတဲ့အတြက္
နွလံုးသားဟာ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါေတြ
ေတာက္ပလြန္းေနလို့ေပါ့၊
လူ့အျဖစ္ကိုရဖို့ မလြယ္ဘူး၊
လူသားအားလံုး
တယ္လီဖုန္းေလးနဲ့ ခ်စ္စကားေျပာဖူးသင့္တယ္။
အထူးသျဖင့္ က်ြန္ေတာ့္လို
ဘူတာရံုက တယ္လီဖုန္းေလးနဲ့ ခ်စ္စကားေျပာမိရင္ေတာ့
ပိုျပီးအရသာ ထူးကဲမယ္။

ဂ်ံုး ဂ်ံုး ဂ်က္ ဂ်က္ ၊ ဂ်ံုး ဂ်ံုး ဂ်က္ ဂ်က္

အဲဒီမီးရထားျကီးေတြက တျခားဘူတာရံုတစ္ခုကိုေရာက္ဖို့အတြက္
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ျကာျကာ စီးရေပဦးမယ္။

ဂ်ံုး ဂ်ံုး ဂ်က္ ဂ်က္ ၊ ဂ်ံုး ဂ်ံုး ဂ်က္ ဂ်က္

အဲဒီခရီးသြားေတြက သူတို့ဘဝ ရည္မွန္းခ်က္အသီးသီးကိုေရာက္ဖို့
မီးရထားျကီးကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ျကာျကာ စီးရေပဦးမယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ြန္ေတာ္က သူမနားရြက္ကေလးထဲကို
ေရာက္ရွိေနျပီမို့ ဘဝရည္မွန္းခ်က္အားလံုးကို
တယ္လီဖုန္းေလးထဲမွာဘဲ ျပီးဆံုးလိုက္နိုင္တယ္။

တူ ဝူ

ဒါကိုမသိတဲ့ ခရီးသြားေတြနဲ့ က်ြန္ေတာ့္လို ကံမေကာင္းတဲ့
မီးရထားရွည္ျကီးကေတာ့ အေဝးကိုပဲ
ေန.စဥ္ေမာင္းနွင္ရရွာတယ္။

ဂ်ံုး ဂ်ံုး ဂ်က္ ဂ်က္ ၊ ဂ်ံုး ဂ်ံုး ဂ်က္ ဂ်က္

သူမဟာ ဝတ္ဆံကူးနည္းျဖစ္တယ္။
သူမနဲ့စကားေျပာရတာ စတုတၱတန္းသခၤ်ာထက္
ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။
သူမကိုအာရံုျပုလိုက္တဲ့အခါ မိုးတိမ္ျဖစ္ေပါ္ပံုကို
ျမင္ရတယ္။
သူမရဲ့နာမည္က အရွက္တရားထူထပ္ေသာ ဓါတ္သတၱဳအရိုင္းမ်ားလို့ ေခၚတယ္။
ဒါဟာလည္းက်ြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ကမၻာ့သမိုင္းပါပဲ။
အေဖအေမတို့လည္းအသိမဟုတ္လား။
က်ြန္ေတာ့္မွာ မ်က္ရစ္ကေလးမပါဘူးဆိုတာ
အဲဒီေန့က
အေဝးကိုသြားမယ့္ မီးရထားဥဩသံေတြဟာ
က်ြန္ေတာ္နဲ့ တစ္စံုတစ္ရာ
ပတ္သတ္ေနတယ္ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး။
ေနာက္တစ္ေန့မွာ
က်ြန္ေတာ့္အတြက္ အဓိပါယ္ရွိမွာမဟုတ္တဲ့
ငါးမူးေစ့ကေလးေတြ လက္ထဲအျပည့္ထည့္လို့
ဘဏ္တိုက္ျကီးတစ္ခုကို ေအးေအးေဆးေဆး
(လံုးဝေနာက္ဆံမတင္းဘဲ)ေက်ာေပးျပီး
အိမ္ကိုျပန္ခဲ့တယ္။

ေနာက္တစ္ေန့
ငါးမူးေစ့ေလးေတြအမ်ားျကီးထဲက
ပထမဆံုးငါးမူးေစ့ေလးနဲ့ သူမဆီဖုန္းဆက္ေတာ့

ဂ်ံုး ဂ်ံုး ဂ်က္ ဂ်က္ ၊ ဂ်ံုး ဂ်ံုး ဂ်က္ ဂ်က္

သူမက်ြန္ေတာ့္ကိုမုန္းသြားျပီတဲ့။
ျဖစ္ပံုကဒီလိုပါ။
က်ြန္ေတာ့္အတိတ္ဘဝမွာ ေမ့က်န္ခဲ့တဲ့
မ်က္ရစ္ေလး သူမက တယ္လီဖုန္းကေနတဆင့္
လွမ္းေပးလိုက္လို့ပါပဲ။
အခ်စ္ေရ
သိပ္စိတ္တိုတယ္။
ရွိသမ်ွ ငါးမူးေစ့ေတြကို
လက္ထဲထည့္ျပီး အကုန္ပစ္ျကဲလိုက္တယ္။
ကံဆိုးလိုက္ပံုမ်ား
ရည္းစားနဲ့ကြဲလို့ ပိုက္ဆံျကဲတဲ့ ငါးမူးေစ့သူေဌးျကီးကို
ဘယ္ကေလးကမွ သာဓုမေခါ္ျကဘူးကြယ့္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
အခါတစ္ပါး၌ နားရြက္ေလးတစ္ဖက္၏အမုန္းေျကာင့္
က်ြန္ေတာ့္တြင္ ငါးမူးေစ့မ်ားစြာ မ်ိုးတုန္းခဲ့ရသည္-
ဆိုတာကေတာ့
ထိုးဇာတ္မဟုတ္ပါဘူး ကမၻာျကီးရယ္
ဒါေပမယ့္ ျကံျကံဖန္ဖန္ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့
ငါးမူးေစ့ေလးတစ္ေစ့ဟာ တယ္လီဖုန္းစာအုပ္ထဲမွာ
ကုတ္ကတ္ျပီး က်န္ေနခဲ့တယ္။
ရုတ္တရက္ စာအုပ္ကိုလွန္လိုက္တုန္းကမ်ား
ငါးမူးေစ့ေလးခမ်ာ ရင္တုန္ပန္းတုန္နဲ့၊
အျပစ္တင္ရင္လည္းခံရံုပဲ
ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ြန္ေတာ္လြွတ္မပစ္မိပါဘူးဗ်ာ၊
ဒါဟာ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားပါလို့
အတိအက်မေျပာရဲေပမယ့္
တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တဲ့လူသားဟာ
တစ္ေစ့တည္းက်န္ခဲ့တဲ့ ငါးမူးေစ့ေလးအေပါ္မွာ
ရန္မီးမပြားနိုင္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။
ေနာက္ဆံုး ငါးမူးေစ့ေလးလို့
အမည္ေပးျပီး သိမ္းထားလိုက္တယ္။
တဆက္တည္းမွာပဲ
နွလံုးသားေပါ္ကို ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေလးေတြ တဖြဲဖြဲက်လာျပီး
သူမကိုေနာင္တစ္ခ်ိန္ခ်စ္တယ္ေျပာခြင့္ရမွ ဒီဘဝမွာ
ငါးမူးေစ့ေလးကို သံုးမယ္လို့ စိတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
(အျကံေကာင္းေတာ့တစ္ခ်က္) တကယ္လို့မ်ား။
ဖြ ..... ဖြ
တကယ္လို့မ်ားေပါ့ေလ။
ကံမေကာင္းလို့ ဒီတစ္သက္ သူမနဲ့ဖုန္းမဆက္ရေတာ့ဘူးဆိုရင္လည္း
ဒီငါးမူးေစ့ေလး(ေနာက္ဆံုးငါးမူးေစ့)ကိုတျခားမွာမသံုးေတာ့ဘူးလို့
သႏိၵဌာန္ခ်လိုက္တယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ြန္ေတာ္ဟာ အျကံေကာင္းေပမယ့္
ကံမေကာင္းတဲ့သူပါဗ်ာ။
ရက္ လ နွစ္ ေတြရင့္ေညာင္း
လကၡဏာေရးအေျကာင္းေတြ ျမင့္မားေျပာင္းလဲခဲ့ေပမယ့္
သူမနဲ့ဆံုဆည္းဖို့ အခါေကာင္းကေတာ့ျဖင့္
ေရာက္မလာခဲ့ပါဘူး။
က်ြန္ေတာ္ကသာ ေမ်ွာ္လင့္ေနရတယ္၊
ကံတရားကေတာ့ျဖင့္
သြားခ်င္ရာ ေလ်ွာက္သြားေနတာပဲ ထင္ပါရဲ့။
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ တစ္ေန့တစ္ျခားပိုလွလာတဲ့
က်ြန္ေတာ့္မ်က္ရစ္ကေလးကိုျကည့္ျပီး
က်ြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေလးက ပိုပိုငိုမိတယ္။
ျကည့္ပါဦးဗ်ာ ေနာက္ဆံုးငါးမူးေစ့ေလးေတြဟာ ေခ်းေတြတက္လို့။
သူ့မွာ အိပ္မက္ေတြလည္း မေကာင္းဘူးတဲ့။
က်ြန္ေတာ့္မွာ ဆက္သြယ္စရာ တယ္လီဖုန္း ၁၀၀ ရွိရင္
စာအုပ္ထဲမွာ ၉၉ လံုးပဲ မွတ္ထားေလ့ရွိတယ္။
ဘာျဖစ္လို့လည္းဆိုေတာ့ က်ြန္ေတာ့္နာမည္ကိုေတာင္မွ
သူမရဲ့ဖုန္းနံပါတ္ေလာက္ အစြဲအလမ္း မျကီးလို့ပါပဲ။
(ေရးမွတ္မထားတဲ့ တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ေလးကို လြမ္းတဲ့အခါ)
စာအုပ္ထဲမွာရွိတဲ့ တယ္လီဖုန္း ၉၉ လံုးရဲ့ နံပါတ္ေတြကို
ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ေလ်ွာက္ျကည့္ေနမိတယ္။
ေနာက္ျပီး ဘယ္သူ့ဆီမွ မဆက္ဘဲ ေနမိတယ္။

အခုက်ြန္ေတာ့္အိမ္မွာ
တယ္လီဖုန္းအသစ္ကေလးတစ္လံုးေရာက္ေနတယ္၊
က်ြန္ေတာ္နဲ့မပတ္သတ္ဘူး။
မိသားစုရဲ့တယ္လီဖုန္းျဖစ္ပါတယ္။
လူ့ဘဝမွာ
ဘယ္ေတာ့မွ တယ္လီဖုန္းမဆက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ့
က်ြန္ေတာ္အရိုးထုတ္သြားရေတာ့မွာလား။
က်ြန္ေတာ့္အျဖစ္က ဆိုးပါတယ္။
ညဉ့္နက္သန္းေခါင္ အိပ္ေကာင္းတုန္းေပမယ့္
“ ခ်ြင္ လြင္ လြင္” ဆိုတဲ့ အသံမ်ိုးျကားရင္ လန့္နိုးတယ္။
က်ြန္ေတာ့္ရဲ့ေနာက္ဆံုး ငါးမူးေစ့ေလးမ်ား
အျပင္ထြကက်သလားလို့ပါ။
တစ္ခါတစ္ေလ
သူတစ္ပါးလက္ထဲမွာ ငါးမူးေစ့အေဟာင္းေလးကို ျမင္ရင္လည္း
က်ြန္ေတာ့္ငါးမူးေစ့ေလးကို ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ား ထုတ္ျကည့္မိတယ္။
ေနထိုင္မေကာင္းလို့ အိပ္ရာထဲလဲေနတဲ့အခါမ်ိုးမွာေတာင္မွ
ငါးမူးေစ့ေလးကို ေခါင္းအံုးေဘးထားျပီး အိပ္ရမွ
ဘယ္ေလာက္ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းသလဲ။

ေနာက္ဆံုးငါးမူးေစ့ေလးအေပါ္မွာ
က်ြန္ေတာ္အစြဲအလမ္းျကီးခဲ့တယ္၊
ဥပါဒါန္ေျကာင့္ဥပါဒ္ျဖစ္တယ္လို့
က်ြန္ေတာ္တို့ ျမတ္စြာဘုရားက ေဟာျကားထားပါတယ္။
သူမကို က်ြန္ေတာ္က ဥပါဒါန္ျဖစ္ခဲ့ျပီး
ငါးမူးေစ့ေလးဟာ က်ြန္ေတာ့္အတြက္ ဥပါဒ္ေပးေနျပီလား၊
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါးမူးေစ့ေလးကို လြွင့္မပစ္နိုင္ပါ။
မွန္တာေျပာသစၥာ
တစ္ေယာက္ေသာသူက
ေရြွဒဂၤါးနဲ့လဲမယ္ဆိုရင္လည္း မလဲနိုင္ပါ။
တစ္ေယာက္ေသာသူက
ျမို့ရြာေတြနဲ့ လဲမယ္ဆိုလည္း မလဲပါ။
ဘာေျကာင့္လည္းဆိုေတာ့
သူမကို က်ြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ခ်ိန္ ခ်စ္စကားေျပာခြင့္ရမွ
သံုးမယ္လို့ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့
ေနာက္ဆံုးငါးမူးေစ့ေလးမို့ပါ။
တကယ္လို့မ်ား
က်ြန္ေတာ္အသက္ျကီးသြားရင္လည္း
ငါးမူးေစ့ေလးကို သိမ္းထားေနဦးမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
ေခ်းတက္ေနတဲ့ ငါးမူးေစ့ေလးနဲ့
အဖိုးျကီးအို ခါးကုန္းကုန္းေပါ့ဗ်ာ။

ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ဗ်ာ
က်ြန္ေတာ္ ေသသြားရင္ေတာင္
အဲဒီငါးမူးေစ့ေလးကို
က်ြန္ေတာ့္အိပ္ကပ္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ျကပါ။
သူမက က်ြန္ေတာ့္ကို တမလြန္က်မွ
တယ္လီဖုန္းဆက္ခ်င္ ဆက္ေနမွာမို့ပါဗ်ာ။

ေကေဇာ္ ၁၉၈၆
နွင္းရည္စက္လက္+ရွုေမ်ွာ္ခင္း၂၃ ကဗ်ာစာအုပ္မွ

ကုိညီလင္းဆက္ ၏ဘေလာ.ဂ္မွကူးယူေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။
မွတ္ခ်က္ = ေကေဇာ္ ၁၉၈၆ ဆုိသည္မွာ ။ အဆုိေတာ္ မင္းသား မႏၱေလးသိန္းေဇာ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္မႏၱေလးသိန္းေဇာ္ကုိ အရမ္းၾကိဳက္ပါတယ္။ သူဆုိတဲ.သီခ်င္းေတြေကာ သူ.ရဲ.အသံကုိေကာအင္မတန္မွ ႏွစ္သက္ပါတယ္။ အထူးသျဖင္.သူ.ကဗ်ာေတြေပါ.ဗ်ာ။ သူ.ကဗ်ာေတြက သိပ္ကုိခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္။ထပ္မံေဖာ္ျပေပးပါဦးမယ္။