"ပလုံ"
ေရထဲကုိ ခဲက်သြားတာလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္ ....
ေရထဲက ငါးခုန္တက္လာတာလဲျဖစ္ႏုိင္တယ္။
တေန.မွာ ငါ.အတၱဳပတၱိကုိ ငါဖြင္.ၾကည္.လုိက္တယ္ ...
ဘယ္လုိျဖစ္သြားသလဲမသိဘူး။
" ပလုံ"
တာရာမင္းေ၀ ။
ဒီေန.ဆုိ ကုိေရႊဘုန္းလူ ဆုံးတာ ၂ ႏွစ္နဲ. ၁၆ ရက္တိတိ ရွိသြားပါျပီ။ သူ.ရဲ. ပန္းေခတ္ကလမင္း နဲ. ေရႊဖိနပ္မွာ အစိမ္းေရာင္ၾကက္ေျခခတ္နဲ. ေကာင္မေလး ဆုိတဲ. ၀တၱဳႏွစ္အုပ္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက အရမ္းကုိ စြဲလမ္းခဲ.ဖူးပါတယ္။ အခု မုိးမခစာနင္းဇင္းအဖြဲ.နဲ. အတူ ကုိေရႊဘုန္းရဲ. အကုိအရင္းျဖစ္တဲ. ကုိေအာင္ဒင္တုိ. ကေန သူကြယ္လြန္ျခင္း ၂ ႏွစ္ျပည္.အထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ တာရာမင္းေ၀ အမွတ္တရစာစုမ်ားဆုိတဲ. စာအုပ္ေလးကုိ စုစည္းထုတ္ေ၀ လုိက္ပါတယ္။ ကုိေရႊဘုန္းနဲ. ရင္းႏွီးသူေတြ ၊ သူ.ရဲ. ကဗ်ာ ၊ ၀တၱဳေတြကုိ ႏွစ္သက္ၾကသူေတြ၊ အႏုပညာေရာင္းရင္း ေတြ၊ ႏုိင္ငံေရး ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြ ၊ ေထာင္ထဲ ကသူငယ္ခ်င္းေတြ အျပင္ အကုိအရင္း ကုိေအာင္ဒင္(ကေလာင္အမည္ ဒတၱ) ပါမက်န္ အားလုံးက ၀ုိင္းေရးေပးထားၾကပါတယ္။ ျပန္ဖတ္ျပီးေတာ.မွ သူ.ကုိ သတိရလုိ. မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲမိပါေသးတယ္။ တကယ္ကေတာ. သူဆုံးတဲ. ၂ ႏွစ္ျပည္. ၾသဂုတ္ ၅ရက္ေန.မွာထုတ္ဖုိ.စီစဥ္ထားတာပါ။ဒါေပမယ္.အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင္. ခုလုိအနည္းငယ္ေနာက္က်ျပီးမွ ထြက္လာတာပါ။ ပုံႏွိပ္စာအုပ္ကုိေတာ. စက္တင္ဘာထဲမွာ ထြက္မယ္လုိ.ေျပာပါတယ္။အားလုံးပဲဖတ္လုိ.ရေအာင္ ေဒါင္းလုတ္လုပ္ဖုိ.လင္.ေလး ကုိေအာက္မွာေပးထားပါတယ္။
တာရာမင္းေ၀အမွတ္တရစာစုမ်ား
Friday, August 21, 2009
Thursday, August 20, 2009
အခ်စ္ရဲ.တန္ဖုိး
“ေမာင္ ဒီေန႔ ျပန္လာဖို႔ အခ်ိန္ တကယ္မမီေတာ့ဘူးလားဟင္” တံခါးဝထိ လိုက္ပို႔တဲ့ ဇနီးက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္လံုးနဲ႔ သူ႔ကိုေမးတယ္။
“ဒီဧည့္သည္က အေရးၾကီးတယ္။ ေမာင္တို႔ ဟိုမွာပဲ တည္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေမာင့္ကို မေစာင့္နဲ႔ေတာ့.. မနက္ျဖန္မွပဲ ေမာင္တုိ႔ထပ္က်င္းပၾကတာေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေမာင္.. ကားကို သတိထား ေမာင္းအုန္းေနာ္”
သူမကို သူတစ္ခ်က္နမ္းလိုက္တယ္။ သူ႔အလုပ္အိတ္ကို သူမကားေပၚ တင္ေပးလိုက္တယ္။ ဒီေန႔က သူနဲ႔သူမရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ ျဖစ္တယ္။ သူမကို သူစေတြ႔တုန္းက သူမရဲ႕ ဖ်တ္လတ္မႈ၊ အလုပ္အကိုင္ ၾကိဳးစားမႈ၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္မႈ၊ စိတ္သေဘာထား ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔မႈေတြက သူ႔ကို ဖမ္းစားခဲ့တယ္။ ဒီေန႔အထိ သူမကို လက္ထပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ မွန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပေနပါတယ္။
သူမဟာ ကုန္သည္ရဲ႕ ဇနီးေကာင္းတစ္ဦးအျဖင့္ တာဝန္ေက်ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ အားေပးကူညီသူျဖစ္ခဲ့တယ္။ မၾကာခဏ သူခရီးထြက္ေနရလို႔ အိမ္တာဝန္ကို တစ္ဦးတည္း ထိန္းသိမ္းခဲ့သူျဖစ္တယ္။ သားႏွစ္ေယာက္ကလည္း လိမၼာေရးျခား ရွိလွတယ္။ သားေလးေတြ ေမြးတုန္းက သူမ အနားမွာ သူမရွိႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဘဝမွာ သူတို႔အတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ ေန႔ရက္ဆိုလို႔ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ေန႔နဲ႔ သူမ ဆံုးတဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီႏွစ္ရက္ကို သူမပ်က္မကြက္ တက္ရမယ္လို႔ သူ႔ကို သူမ မၾကာခဏ စေနာက္တတ္တယ္။
သူမရဲ႕ အစအေနာက္ကို သူ ဂရုမစိုက္ခဲ့မိဘူး။ ခါတိုင္းလိုပဲ သူ႔စိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြအတြက္ အလုပ္ေတြနဲ႔ ႐ႈပ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔စိတ္ကူးအိပ္မက္၊ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ သူ႔သတၱိကို သူမအစကတည္းက နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေလာကမွာ သူမဟာ သူ႔ကို နားလည္မႈ အေပးဆံုးလို႔လည္း သူသိထားတယ္။ သူ႔ၾကိဳးစားမႈေတြက သူမအတြက္၊ မိသားစုအတြက္ဆုိတာ သူမ သေဘာေပါက္ခဲ့ရင္ ဒီညႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ သူပ်က္ကြက္ခဲ့တာကို သူမခြင့္လြတ္လိမ့္မယ္လို႔ သူယံုၾကည္မိတယ္။
ကုမၸဏီသြားတဲ့ လမ္းတစ္ေနရာမွာ ပန္းအေရာင္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ ကားရပ္ျပီး သူမၾကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီနီကို ၇ ဒါဇင္မွာလုိက္တယ္။ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္က တစ္လကုိယ္စားျပဳတယ္။ ၇ႏွစ္အတြက္ ႏွင္းဆီပန္းေတြမွာျပီး ေနအိမ္လိပ္စာကဒ္ ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔ကိုယ္စား သူမအတြက္ ပန္းဆိုင္က သြားေရာက္ပို႔ေပးဖို႔ျဖစ္တယ္။ ပန္းမွာျပီး သူလွည့္အထြက္ တံခါးဝမွာ ပန္းအိုးတစ္လံုး ကိုင္ထားတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ဦးနဲ႔ တိုက္မိခဲ့တယ္။
“ ဟာ.. အဘိုး... ေဆာရီးပါ။ ဘယ္နား နာသြားပါသလဲ?”
ပ်ာပ်ာသလဲ ေတာင္းပန္တဲ့ သူ႔ကို အဘိုးအုိ ဂရုမစိုက္ဘဲ လက္ထဲ လြတ္က်ခါနီးတဲ့ ပန္းအိုးကိုပဲ အလွ်င္အျမန္ စစ္ေဆးေနတယ္။
“ေတာ္ေသးတယ္ .. ေတာ္ေသးတယ္။ ဘုရားသခင္ ကယ္ေပလို႔ ဒီစပယ္ပန္းအိုးေလး ကဲြမသြားတာ” အဘိုးအို တိုးတိုးေလး ေရရြတ္ေနတယ္။
“အဘိုး.. အဆင္ေျပလား? ေဆးရံု လိုက္ပို႔စရာလိုပါသလား?” သူထပ္ေမးလိုက္ျပန္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က်မွ အဘိုးအိုက “မလိုဘူး.. ငါ့သား မလိုဘူး။ အဘိုးအရိုးေတြ မာေနေသးတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ဘူး။ ဒီပန္းက အဘိုးမိတ္ေဆြ စုိက္ထားတာ။ အဘိုးမိန္းမက စပယ္ပန္း ၾကိဳက္တတ္မွန္းသိလို႔ လက္ေဆာင္ေပးထားတာ။ သူ႔ကို အဘိုး ျမန္ျမန္ယူသြားျပရမယ္။ ဒီေန႔က အဘိုးတို႔ရဲ႕ ၄၅ႏွစ္ျပည့္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ေလ။ သူ႔အရမ္းေပ်ာ္မွာပဲ”
ေျပာေျပာဆိုဆို ထြက္သြားတဲ့ အဘုိးအိုရဲ႕ေနာက္ေက်ာကို သူေငးေနမိတယ္။ အသက္အရြယ္ အိုမင္းခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ဇနီးအေပၚထားတဲ့ ခံစားခ်က္၊ သံေယာဇဥ္ ေမတၱာေတြက ျပည့္ႏွက္ေနဆဲပါလား...
ကုမၸဏီဝင္ျပီး ညေနမွာ ဧည့္သည္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတ့ဲေနရာကို သူထြက္လာခဲ့တယ္။ ကားအသြားအလာရွင္းျပီး လမ္းေတြ မပိတ္ခဲ့ေပမယ့္ လမ္းေဘးသခၤ်ဳိင္း တစ္ေနရာက ျမင္ကြင္းတစ္ခုက သူ႔ကားကို ရပ္တန္႔ေစခဲ့တယ္။ ပန္းအေရာင္ဆိုင္ေရွ႕က သူတိုက္ခဲ့မိတဲ့ အဘိုးအိုမွာ အုတ္ဂူတစ္လံုးေရွ႕ ထိုင္ျပီး ျမက္ေတြရွင္းေနတာကို ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ စပယ္ပန္းအိုးကို အုတ္ဂူေပၚမွာ တင္ထားတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။
သူ ဘာမွ စဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ ကားကို ျပန္ေကြ႔လိုက္တယ္။ ပန္းဆိုင္ေရွ႕ ကားရပ္ျပီး ဆိုင္ထဲ သူအေျပးဝင္သြားခဲ့တယ္။
“ကြ်န္ေတာ္မွာထားတဲ့ပန္း ပို႔လိုက္ျပီလား ခင္ဗ်ာ”
“မပို႔ရေသးပါဘူး”
“ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ယူသြားပါ့မယ္”
ကိုယ့္အနားရွိေနခ်ိန္မွာ တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း မသိဘဲ ဆံုး႐ႈံးသြားမွ လူေတြက ႏွေျမာတတ္ၾကတယ္။ ဒီလို ႏွေျမာျခင္းေတြ ကိုယ့္ဆီမွာ မျဖစ္ပြါးဖို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းေနပါေစ၊ အလုပ္မ်ားေနပါေစ ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ ခ်န္ထားေပးဖို႔ မေမ့သင့္ပါဘူး။ ဘဝဆိုတာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္လာလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ေနာင္ဘဝ.. ေနာင္ဘဝသာရွိခဲ့ရင္ ဒီထက္ပိုခ်စ္ျပမယ္လို႔ ဂတိေတြေပးေနမယ့္အစား ဘာျဖစ္လို႔ ဒီဘဝမွာ ေကာင္းေကာင္းတန္ဖိုးထားျပီး မခ်စ္ၾကသလဲ? ေရြးခ်ယ္မႈေတြ မ်ားေနလို႔လား? ေရြးခ်ယ္မႈေတြ မ်ားေနခဲ့လို႔ပဲ ဘယ္သူ၊ ဘယ္အရာကို တန္ဖိုးထား ခ်စ္ရမယ္မွန္းမသိဘဲ ေတြေဝခဲ့လို႔လား?
ဖတ္မိတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္က ဒီလိုရွိပါတယ္။ တစ္ခါက ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးမွာ ဇနီးက ေယာက္်ားကို ေမးခဲ့တယ္။
“ဒီတသက္မွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ကားတစ္စီးပဲ ဝယ္မယ္။ ေနာက္ထပ္သစ္လည္း လဲလို႔ မရဘူးဆိုရင္ ကားကို ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းမလဲ?”
“အေကာင္းဆံုး စက္ဆီကို သံုးမယ္၊ အခ်ိန္ျပည့္ ဂရုစိုက္မယ္၊ အျမဲတမ္း ေဆးေက်ာမယ္......” ေယာက္်ားျဖစ္သူက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ႏိုင္မယ့္ အရာေတြကို တသီၾကီး ေျပာခဲ့တယ္။
“ဒီလိုဆိုရင္ တစ္သက္မွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲယူရမယ္၊ လဲလို႔မရဘူးဆိုရင္ေကာ....?”
ဇနီးရဲ႕အေမးေၾကာင္း ေယာက္်ားျဖစ္သူ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး နီရဲသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ ဇနီးလက္ကို ဆုတ္ကိုင္ျပီး “ငါအေျဖသိျပီ” လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ ဇနီးကို ၾကည့္တဲ့ သူ႔အၾကည့္မွာ အၾကင္နာအခိုးေတြ ပိုျပည့္လွ်ံသြားခဲ့တယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
မူရင္း http://www.youthawnt.com.tw
“ဒီဧည့္သည္က အေရးၾကီးတယ္။ ေမာင္တို႔ ဟိုမွာပဲ တည္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေမာင့္ကို မေစာင့္နဲ႔ေတာ့.. မနက္ျဖန္မွပဲ ေမာင္တုိ႔ထပ္က်င္းပၾကတာေပါ့”
“ဟုတ္ကဲ့ပါေမာင္.. ကားကို သတိထား ေမာင္းအုန္းေနာ္”
သူမကို သူတစ္ခ်က္နမ္းလိုက္တယ္။ သူ႔အလုပ္အိတ္ကို သူမကားေပၚ တင္ေပးလိုက္တယ္။ ဒီေန႔က သူနဲ႔သူမရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ ျဖစ္တယ္။ သူမကို သူစေတြ႔တုန္းက သူမရဲ႕ ဖ်တ္လတ္မႈ၊ အလုပ္အကိုင္ ၾကိဳးစားမႈ၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္မႈ၊ စိတ္သေဘာထား ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔မႈေတြက သူ႔ကို ဖမ္းစားခဲ့တယ္။ ဒီေန႔အထိ သူမကို လက္ထပ္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ မွန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သက္ေသျပေနပါတယ္။
သူမဟာ ကုန္သည္ရဲ႕ ဇနီးေကာင္းတစ္ဦးအျဖင့္ တာဝန္ေက်ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြ အားေပးကူညီသူျဖစ္ခဲ့တယ္။ မၾကာခဏ သူခရီးထြက္ေနရလို႔ အိမ္တာဝန္ကို တစ္ဦးတည္း ထိန္းသိမ္းခဲ့သူျဖစ္တယ္။ သားႏွစ္ေယာက္ကလည္း လိမၼာေရးျခား ရွိလွတယ္။ သားေလးေတြ ေမြးတုန္းက သူမ အနားမွာ သူမရွိႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီဘဝမွာ သူတို႔အတြက္ အေရးၾကီးတဲ့ ေန႔ရက္ဆိုလို႔ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ေန႔နဲ႔ သူမ ဆံုးတဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။ အဲဒီႏွစ္ရက္ကို သူမပ်က္မကြက္ တက္ရမယ္လို႔ သူ႔ကို သူမ မၾကာခဏ စေနာက္တတ္တယ္။
သူမရဲ႕ အစအေနာက္ကို သူ ဂရုမစိုက္ခဲ့မိဘူး။ ခါတိုင္းလိုပဲ သူ႔စိတ္ကူး အိပ္မက္ေတြအတြက္ အလုပ္ေတြနဲ႔ ႐ႈပ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔စိတ္ကူးအိပ္မက္၊ သူ႔ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ သူ႔သတၱိကို သူမအစကတည္းက နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီေလာကမွာ သူမဟာ သူ႔ကို နားလည္မႈ အေပးဆံုးလို႔လည္း သူသိထားတယ္။ သူ႔ၾကိဳးစားမႈေတြက သူမအတြက္၊ မိသားစုအတြက္ဆုိတာ သူမ သေဘာေပါက္ခဲ့ရင္ ဒီညႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ သူပ်က္ကြက္ခဲ့တာကို သူမခြင့္လြတ္လိမ့္မယ္လို႔ သူယံုၾကည္မိတယ္။
ကုမၸဏီသြားတဲ့ လမ္းတစ္ေနရာမွာ ပန္းအေရာင္းဆိုင္ တစ္ဆိုင္ကို သူေတြ႔လိုက္တယ္။ ကားရပ္ျပီး သူမၾကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီနီကို ၇ ဒါဇင္မွာလုိက္တယ္။ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္က တစ္လကုိယ္စားျပဳတယ္။ ၇ႏွစ္အတြက္ ႏွင္းဆီပန္းေတြမွာျပီး ေနအိမ္လိပ္စာကဒ္ ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ သူ႔ကိုယ္စား သူမအတြက္ ပန္းဆိုင္က သြားေရာက္ပို႔ေပးဖို႔ျဖစ္တယ္။ ပန္းမွာျပီး သူလွည့္အထြက္ တံခါးဝမွာ ပန္းအိုးတစ္လံုး ကိုင္ထားတဲ့ အဘိုးအိုတစ္ဦးနဲ႔ တိုက္မိခဲ့တယ္။
“ ဟာ.. အဘိုး... ေဆာရီးပါ။ ဘယ္နား နာသြားပါသလဲ?”
ပ်ာပ်ာသလဲ ေတာင္းပန္တဲ့ သူ႔ကို အဘိုးအုိ ဂရုမစိုက္ဘဲ လက္ထဲ လြတ္က်ခါနီးတဲ့ ပန္းအိုးကိုပဲ အလွ်င္အျမန္ စစ္ေဆးေနတယ္။
“ေတာ္ေသးတယ္ .. ေတာ္ေသးတယ္။ ဘုရားသခင္ ကယ္ေပလို႔ ဒီစပယ္ပန္းအိုးေလး ကဲြမသြားတာ” အဘိုးအို တိုးတိုးေလး ေရရြတ္ေနတယ္။
“အဘိုး.. အဆင္ေျပလား? ေဆးရံု လိုက္ပို႔စရာလိုပါသလား?” သူထပ္ေမးလိုက္ျပန္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္က်မွ အဘိုးအိုက “မလိုဘူး.. ငါ့သား မလိုဘူး။ အဘိုးအရိုးေတြ မာေနေသးတယ္။ ဘာမွမျဖစ္ေလာက္ဘူး။ ဒီပန္းက အဘိုးမိတ္ေဆြ စုိက္ထားတာ။ အဘိုးမိန္းမက စပယ္ပန္း ၾကိဳက္တတ္မွန္းသိလို႔ လက္ေဆာင္ေပးထားတာ။ သူ႔ကို အဘိုး ျမန္ျမန္ယူသြားျပရမယ္။ ဒီေန႔က အဘိုးတို႔ရဲ႕ ၄၅ႏွစ္ျပည့္ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ေလ။ သူ႔အရမ္းေပ်ာ္မွာပဲ”
ေျပာေျပာဆိုဆို ထြက္သြားတဲ့ အဘုိးအိုရဲ႕ေနာက္ေက်ာကို သူေငးေနမိတယ္။ အသက္အရြယ္ အိုမင္းခဲ့ေပမယ့္ သူ႔ဇနီးအေပၚထားတဲ့ ခံစားခ်က္၊ သံေယာဇဥ္ ေမတၱာေတြက ျပည့္ႏွက္ေနဆဲပါလား...
ကုမၸဏီဝင္ျပီး ညေနမွာ ဧည့္သည္နဲ႔ ခ်ိန္းထားတ့ဲေနရာကို သူထြက္လာခဲ့တယ္။ ကားအသြားအလာရွင္းျပီး လမ္းေတြ မပိတ္ခဲ့ေပမယ့္ လမ္းေဘးသခၤ်ဳိင္း တစ္ေနရာက ျမင္ကြင္းတစ္ခုက သူ႔ကားကို ရပ္တန္႔ေစခဲ့တယ္။ ပန္းအေရာင္ဆိုင္ေရွ႕က သူတိုက္ခဲ့မိတဲ့ အဘိုးအိုမွာ အုတ္ဂူတစ္လံုးေရွ႕ ထိုင္ျပီး ျမက္ေတြရွင္းေနတာကို ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ စပယ္ပန္းအိုးကို အုတ္ဂူေပၚမွာ တင္ထားတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။
သူ ဘာမွ စဥ္းစားမေနေတာ့ဘဲ ကားကို ျပန္ေကြ႔လိုက္တယ္။ ပန္းဆိုင္ေရွ႕ ကားရပ္ျပီး ဆိုင္ထဲ သူအေျပးဝင္သြားခဲ့တယ္။
“ကြ်န္ေတာ္မွာထားတဲ့ပန္း ပို႔လိုက္ျပီလား ခင္ဗ်ာ”
“မပို႔ရေသးပါဘူး”
“ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ယူသြားပါ့မယ္”
ကိုယ့္အနားရွိေနခ်ိန္မွာ တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း မသိဘဲ ဆံုး႐ႈံးသြားမွ လူေတြက ႏွေျမာတတ္ၾကတယ္။ ဒီလို ႏွေျမာျခင္းေတြ ကိုယ့္ဆီမွာ မျဖစ္ပြါးဖို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပင္ပန္းေနပါေစ၊ အလုပ္မ်ားေနပါေစ ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့သူအတြက္ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ ခ်န္ထားေပးဖို႔ မေမ့သင့္ပါဘူး။ ဘဝဆိုတာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္လာလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။ ေနာင္ဘဝ.. ေနာင္ဘဝသာရွိခဲ့ရင္ ဒီထက္ပိုခ်စ္ျပမယ္လို႔ ဂတိေတြေပးေနမယ့္အစား ဘာျဖစ္လို႔ ဒီဘဝမွာ ေကာင္းေကာင္းတန္ဖိုးထားျပီး မခ်စ္ၾကသလဲ? ေရြးခ်ယ္မႈေတြ မ်ားေနလို႔လား? ေရြးခ်ယ္မႈေတြ မ်ားေနခဲ့လို႔ပဲ ဘယ္သူ၊ ဘယ္အရာကို တန္ဖိုးထား ခ်စ္ရမယ္မွန္းမသိဘဲ ေတြေဝခဲ့လို႔လား?
ဖတ္မိတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္က ဒီလိုရွိပါတယ္။ တစ္ခါက ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးမွာ ဇနီးက ေယာက္်ားကို ေမးခဲ့တယ္။
“ဒီတသက္မွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ကားတစ္စီးပဲ ဝယ္မယ္။ ေနာက္ထပ္သစ္လည္း လဲလို႔ မရဘူးဆိုရင္ ကားကို ဘယ္လိုထိန္းသိမ္းမလဲ?”
“အေကာင္းဆံုး စက္ဆီကို သံုးမယ္၊ အခ်ိန္ျပည့္ ဂရုစိုက္မယ္၊ အျမဲတမ္း ေဆးေက်ာမယ္......” ေယာက္်ားျဖစ္သူက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ႏိုင္မယ့္ အရာေတြကို တသီၾကီး ေျပာခဲ့တယ္။
“ဒီလိုဆိုရင္ တစ္သက္မွာ မိန္းမတစ္ေယာက္ပဲယူရမယ္၊ လဲလို႔မရဘူးဆိုရင္ေကာ....?”
ဇနီးရဲ႕အေမးေၾကာင္း ေယာက္်ားျဖစ္သူ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး နီရဲသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ ဇနီးလက္ကို ဆုတ္ကိုင္ျပီး “ငါအေျဖသိျပီ” လို႔ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ ဇနီးကို ၾကည့္တဲ့ သူ႔အၾကည့္မွာ အၾကင္နာအခိုးေတြ ပိုျပည့္လွ်ံသြားခဲ့တယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန
မူရင္း http://www.youthawnt.com.tw
ခ်စ္ျခင္းရဲ.မွန္ေဘာင္
လက္ထပ္ၿပီးရက္ေပါင္း ၂၅၅၅ရက္…. သူနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက လံုးဝကဲြအက္သြားခဲ့တယ္။ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ စည္း႐ိုးတစ္ခုကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားမိန္းမေတြလည္း လက္ရွိသူ႔ပံုစံအတိုင္း ျဖစ္မယ္လို႔ တံခါးဝက လွမ္းထြက္သြားတဲ့ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္စဥ္းစားမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေနာက္ထပ္တစ္ခ်က္ ေစာင္းငဲ့လို႔ သူမၾကည့္ခ်င္ခဲ့ေတာ့ဘူး။
ေနာက္တစ္ေန႔ သူ႔ပစၥည္းေတြကို သူကိုယ္တိုင္လာသိမ္းခဲ့တယ္။ ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းၿပီး အခန္းထဲ ဟိုဟိုသည္သည္ သူလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတယ္။ ႐ုတ္တရက္ သစ္သီးျခင္းထဲက အနီဆံုးပန္းသီး ၃,၄လံုးကို ႏွိက္ၿပီး အိတ္ထဲသူတည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီပန္းသီးေတြကို လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြက သူဝယ္ခ့ဲတာျဖစ္တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ခပ္ယဲ့ယဲ့တစ္ခ်က္ ၿပံဳးလိုက္မိတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာက တကယ္ပဲ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အရာတစ္ခုလား! အတူေနစဥ္မွာ သူ႔အတြက္ ရင္ကိုခဲြၿပီး အသဲႏွလံုးကိုေတာင္ ထုတ္ေပးခ်င္ခဲ့တယ္။ ကဲြၾက၊ လမ္းခဲြၾကေတာ့ ပန္းသီးေတာင္ အလြတ္မေပးဘဲ ခ်န္မထားခ်င္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ပစၥည္းေတြကုန္သေလာက္ သိမ္းၿပီးတာေတာင္ အိမ္အႏွံ႔ သူလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနခဲ့ေသးတယ္။
႐ုတ္တရက္သူ႔အၾကည့္ေတြ နံရံတစ္ေနရာမွာ ရပ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာက မွန္ေဘာင္သြားၿပီး ခ်ိတ္ဆဲြထားတဲ့ လက္မ၄ဝရွိ မဂၤလာေဆာင္ဓာတ္ပံုဆုိတာ ကြၽန္ေတာ္သိလိုက္တယ္။ အဲဒီဓာတ္ပံုကို သူယူသြားမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဓာတ္ပံုကို ပံုႀကီးခ်ဲ႕မယ္ဆိုတုန္းက ကုန္က်ေငြကို ကြၽန္ေတာ္မေပးခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဒါကုိသူက “တစ္သက္မွ တစ္ခါပဲ။ ကပ္စီးနည္းမေနပါနဲ႔။ ငါတို႔တစ္ေယာက္တဝက္ ထုတ္ၿပီးလုပ္ၾကရေအာင္” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
ထုိင္ရာကထၿပီး ဓာတ္ပံုကို ကြၽန္ေတာ္ျဖဳတ္ယူလိုက္တယ္။ ေဘာင္အနားမွာ တပ္ထားတဲ့ သံေတြကို လွည့္ယူဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကုန္က်ေငြတဝက္ ထုတ္ထားတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္လည္းတဝက္ပိုင္ပါတယ္။ သူလိုခ်င္ရင္ တဝက္ပဲရမယ္!
ဒါေပမယ့္ ေဘာင္ေပၚက သံ(၁၂)ေခ်ာင္းလံုး သံေခ်းတက္ေနခဲ့လို႔ ဘယ္လိုမွ လွည့္ထုတ္လို႔ မရခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္လႊထယူေတာ့ သူက ခပ္တိုးတိုးဆိုတယ္။
“ျဖဳတ္မရလည္း ထားလိုက္ပါ… နင္ပဲသိမ္းထားလိုက္ေတာ့”
သူ႔အေျပာကို ကြၽန္ေတာ္တစ္ခ်က္မဲ့လိုက္ျပီး “ဟင္း… မလိုပါဘူး။ နင္ပဲယူသြားလိုက္”
ေခါင္းမာမာနဲ႔ ဓာတ္ပံုကို သူ႔ကားေနာက္ခန္းထဲ ကြၽန္ေတာ္ထိုးထည့္ေပးလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အားရေက်နပ္လို႔… ဒါေပမယ့္ အိမ္ထဲျပန္ဝင္ခဲ့ၿပီး ဓာတ္ပံုမဲ့ေနတဲ့ နံရံအျဖဴကြက္ကို ေတြ႔လိုက္တဲ့တခဏ အမည္မသိ ေဝဒနာတစ္ခုက ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ တိုးဝင္လာခဲ့တယ္။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေန႔လယ္ရံုးတက္၊ ညေန ဘားတက္နဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း နံရံေပၚက အျဖဴကြက္ကိုပဲ အၾကည့္ေရာက္သြားတတ္တယ္။ အဲဒီအခါ နာက်င္မႈေတြက ရင္ဝမွာ လာဆို႔ေနေတာ့တယ္။
ရက္သတၱပတ္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔ အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြက စံုတဲြကိုယ္စီနဲ႔ ထြက္လည္ၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ခ်န္ထားခဲ့ၾကတယ္။ အေဖာ္မဲ့တဲ့ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ကိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကို ကြၽန္ေတာ္ဖြင့္လိုက္တယ္။ ဟုမ္ေပ့ခ်္မွာ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ထြက္က်လာခဲ့တယ္။
ဒီဘေလာ့ဂ္က သူ(၃ဝ)ျပည့္ေမြးေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္တယ္။ လြမ္းဆြတ္မႈတစ္မ်ဳိးေၾကာင့္ သူ႔ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းကို ကြၽန္ေတာ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ သူေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ စာက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သူ လမ္းခဲြတဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။
“သူရံုးဆင္းခ်ိန္ သူၾကိဳက္တတ္တဲ့ အစားအစာေတြခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ဝိုင္တစ္ပုလင္းနဲ႔ ကြၽန္မေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညက သူျပန္အလာကိုေစာင့္ရင္း စားပဲြခံုေပၚ ေမွာက္ရက္ ကြၽန္မအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္”
“နံရံေပၚက ဓာတ္ပံုကို သူျဖဳတ္ေနခ်ိန္ ေခြ်းေဇာေတြျပန္ေနခဲ့တယ္။ သံေတြက သံေခ်းတက္ေနေပမယ့္ မွန္ေဘာင္ကုိပိုၿမဲေအာင္ တြယ္ထားေသးတယ္။ တကယ္လို႔ အခ်စ္မွာလည္း ဒီအတိုင္းဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ…….”
ရင္ဝထဲက တစ္စံုတစ္ခု ကဲြအက္သြားသံကို ကြၽန္ေတာ္ၾကားလိုက္မိတယ္။ ကြန္ျပဴတာ စခရင္ကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ေငးေမာၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ လက္ဖမိုးေပၚ ေအးစက္တဲ့ မ်က္ရည္တစ္စက္က်သြားမွ ကြၽန္ေတာ္သတိဝင္လာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးအိမ္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လ်ံေနခဲ့ျပီေလ။
သူ႔ပို႔စ္ေအာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ေကာ္မန္႔ေရးလိုက္မိတယ္။
“ပစၥည္းတစ္ခု အိမ္မွာက်န္ခဲ့ေသးတယ္။ လာယူပါ”
ေနာက္တစ္ေန႔ ေနအိမ္ကိုသူေရာက္လာခဲ့တယ္။ မယံုသလို အေျပာမ်ဳိးနဲ႔ သူေမးတယ္။
“ငါ့ပစၥည္း ဘာက်န္ခဲ့တာလဲ”
သူ႔ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္တယ္။ တစ္ခုခုကို သူသေဘာေပါက္သြားသလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္အၾကည့္ကို ေရွာင္ျပီး နံရံေပၚက အျဖဴကြက္ကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
“ငါ့ပစၥည္း ဘာက်န္ခဲ့တာလဲ”
တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို သူစတင္ခဲြလိုက္တယ္။ သူ႔ပုခံုးကို ဆဲြလွည့္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ တစ္လံုးခ်င္းေျပာလိုက္တယ္။
“ဒီမွာ… ဒီလူက နင္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းပဲေလ”
ေနရာမွာတင္ သူေငးေၾကာင္ျပီး ရပ္ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီကလည္း ေနာက္ထပ္ ဘာသံမွထြက္မလာခဲ့ဘူး။ တေအာင့္ၾကာမွ ၾကိဳးျပတ္သြားတဲ့ ပုလဲေလးေတြလို႔ မ်က္ရည္ေတြ သူ႔ပါးျပင္ေပၚ က်လာခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ရင္ခြင္ထဲ တင္းတင္းဆဲြေပြ႔ထားလိုက္မိတယ္။ သူလည္း ကြၽန္ေတာ့္ပုခံုးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ သိုင္းဖက္လို႔…. ရင္ဘတ္ႏွစ္ခုက အသက္႐ႈလို႔မရေအာင္ တင္းၾကပ္ေနခဲ့တယ္။
အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားခ့ဲလဲ မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူညင္ညင္သာသာ တြန္းထုတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပလတ္စတစ္နဲ႔ ထုတ္ထားတ့ဲ အရာတစ္ခုကို ကားေနာက္ခန္းက ထုတ္ယူလာခဲ့တယ္။ ပလတ္စတစ္ကို ခြါျပီး ဓာတ္ပံုကို နံရံေပၚျပန္ခ်ိန္ထားလိုက္တယ္။ သူ႔ပုခံုးကို သာသာေလးဖက္ျပီး ဓာတ္ပံုကိုကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ေခါင္းကိုတစ္ေယာက္ မွီလို႔….
တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္လို႔….
ျဖဴေဖြးတဲ့ မဂၤလာဝတ္စံု ဇာပုဝါေအာက္မွာ သူ႔အၿပံဳးက ေပ်ာ္ရႊင္သက္ဝင္လို႔…..
တကယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးက ဒီမွန္ေဘာင္နဲ႔တူခဲ့တယ္။ သံေတြျဖဳတ္လို႔မရရင္ တစ္သက္လံုးျဖဳတ္လို႔ ရႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကလည္း မ်က္စိေရွ႕က မဂၤလာဓာတ္ပံုလိုပါပဲ ဘဝရဲ႕ အလွဆံုးအခ်ိန္မွာ ေဘာင္သြင္းခဲ့သလို ထာဝရစဥ္ ျမဲေနေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။
ေရးသူအမည္မပါတဲ့ London Global Times က သတင္းစာမွာ ဖတ္မိတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ေဘာင္သြင္း (ဘာသာျပန္)ပါတယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ သူ႔ပစၥည္းေတြကို သူကိုယ္တိုင္လာသိမ္းခဲ့တယ္။ ပစၥည္းေတြသိမ္းဆည္းၿပီး အခန္းထဲ ဟိုဟိုသည္သည္ သူလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနတယ္။ ႐ုတ္တရက္ သစ္သီးျခင္းထဲက အနီဆံုးပန္းသီး ၃,၄လံုးကို ႏွိက္ၿပီး အိတ္ထဲသူတည့္လိုက္တယ္။ အဲဒီပန္းသီးေတြကို လြန္ခဲ့တဲ့ရက္ေတြက သူဝယ္ခ့ဲတာျဖစ္တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ခပ္ယဲ့ယဲ့တစ္ခ်က္ ၿပံဳးလိုက္မိတယ္။ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတာက တကယ္ပဲ ရယ္စရာေကာင္းတဲ့ အရာတစ္ခုလား! အတူေနစဥ္မွာ သူ႔အတြက္ ရင္ကိုခဲြၿပီး အသဲႏွလံုးကိုေတာင္ ထုတ္ေပးခ်င္ခဲ့တယ္။ ကဲြၾက၊ လမ္းခဲြၾကေတာ့ ပန္းသီးေတာင္ အလြတ္မေပးဘဲ ခ်န္မထားခ်င္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ပစၥည္းေတြကုန္သေလာက္ သိမ္းၿပီးတာေတာင္ အိမ္အႏွံ႔ သူလွည့္ပတ္ၾကည့္ေနခဲ့ေသးတယ္။
႐ုတ္တရက္သူ႔အၾကည့္ေတြ နံရံတစ္ေနရာမွာ ရပ္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနရာက မွန္ေဘာင္သြားၿပီး ခ်ိတ္ဆဲြထားတဲ့ လက္မ၄ဝရွိ မဂၤလာေဆာင္ဓာတ္ပံုဆုိတာ ကြၽန္ေတာ္သိလိုက္တယ္။ အဲဒီဓာတ္ပံုကို သူယူသြားမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဓာတ္ပံုကို ပံုႀကီးခ်ဲ႕မယ္ဆိုတုန္းက ကုန္က်ေငြကို ကြၽန္ေတာ္မေပးခ်င္ခဲ့ဘူး။ ဒါကုိသူက “တစ္သက္မွ တစ္ခါပဲ။ ကပ္စီးနည္းမေနပါနဲ႔။ ငါတို႔တစ္ေယာက္တဝက္ ထုတ္ၿပီးလုပ္ၾကရေအာင္” လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။
ထုိင္ရာကထၿပီး ဓာတ္ပံုကို ကြၽန္ေတာ္ျဖဳတ္ယူလိုက္တယ္။ ေဘာင္အနားမွာ တပ္ထားတဲ့ သံေတြကို လွည့္ယူဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကုန္က်ေငြတဝက္ ထုတ္ထားတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္လည္းတဝက္ပိုင္ပါတယ္။ သူလိုခ်င္ရင္ တဝက္ပဲရမယ္!
ဒါေပမယ့္ ေဘာင္ေပၚက သံ(၁၂)ေခ်ာင္းလံုး သံေခ်းတက္ေနခဲ့လို႔ ဘယ္လိုမွ လွည့္ထုတ္လို႔ မရခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္လႊထယူေတာ့ သူက ခပ္တိုးတိုးဆိုတယ္။
“ျဖဳတ္မရလည္း ထားလိုက္ပါ… နင္ပဲသိမ္းထားလိုက္ေတာ့”
သူ႔အေျပာကို ကြၽန္ေတာ္တစ္ခ်က္မဲ့လိုက္ျပီး “ဟင္း… မလိုပါဘူး။ နင္ပဲယူသြားလိုက္”
ေခါင္းမာမာနဲ႔ ဓာတ္ပံုကို သူ႔ကားေနာက္ခန္းထဲ ကြၽန္ေတာ္ထိုးထည့္ေပးလိုက္တယ္။ စိတ္ထဲမွာ အားရေက်နပ္လို႔… ဒါေပမယ့္ အိမ္ထဲျပန္ဝင္ခဲ့ၿပီး ဓာတ္ပံုမဲ့ေနတဲ့ နံရံအျဖဴကြက္ကို ေတြ႔လိုက္တဲ့တခဏ အမည္မသိ ေဝဒနာတစ္ခုက ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ တိုးဝင္လာခဲ့တယ္။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ေန႔လယ္ရံုးတက္၊ ညေန ဘားတက္နဲ႔ ေန႔ရက္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း နံရံေပၚက အျဖဴကြက္ကိုပဲ အၾကည့္ေရာက္သြားတတ္တယ္။ အဲဒီအခါ နာက်င္မႈေတြက ရင္ဝမွာ လာဆို႔ေနေတာ့တယ္။
ရက္သတၱပတ္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးေန႔ အေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြက စံုတဲြကိုယ္စီနဲ႔ ထြက္လည္ၾကၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ခ်န္ထားခဲ့ၾကတယ္။ အေဖာ္မဲ့တဲ့ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ကိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာကို ကြၽန္ေတာ္ဖြင့္လိုက္တယ္။ ဟုမ္ေပ့ခ်္မွာ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ထြက္က်လာခဲ့တယ္။
ဒီဘေလာ့ဂ္က သူ(၃ဝ)ျပည့္ေမြးေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ဘေလာ့ဂ္ျဖစ္တယ္။ လြမ္းဆြတ္မႈတစ္မ်ဳိးေၾကာင့္ သူ႔ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းကို ကြၽန္ေတာ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ သူေနာက္ဆံုးေရးခဲ့တဲ့ စာက ကြၽန္ေတာ္နဲ႔သူ လမ္းခဲြတဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။
“သူရံုးဆင္းခ်ိန္ သူၾကိဳက္တတ္တဲ့ အစားအစာေတြခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ဝိုင္တစ္ပုလင္းနဲ႔ ကြၽန္မေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညက သူျပန္အလာကိုေစာင့္ရင္း စားပဲြခံုေပၚ ေမွာက္ရက္ ကြၽန္မအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္”
“နံရံေပၚက ဓာတ္ပံုကို သူျဖဳတ္ေနခ်ိန္ ေခြ်းေဇာေတြျပန္ေနခဲ့တယ္။ သံေတြက သံေခ်းတက္ေနေပမယ့္ မွန္ေဘာင္ကုိပိုၿမဲေအာင္ တြယ္ထားေသးတယ္။ တကယ္လို႔ အခ်စ္မွာလည္း ဒီအတိုင္းဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ…….”
ရင္ဝထဲက တစ္စံုတစ္ခု ကဲြအက္သြားသံကို ကြၽန္ေတာ္ၾကားလိုက္မိတယ္။ ကြန္ျပဴတာ စခရင္ကိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ေငးေမာၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ လက္ဖမိုးေပၚ ေအးစက္တဲ့ မ်က္ရည္တစ္စက္က်သြားမွ ကြၽန္ေတာ္သတိဝင္လာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္မ်က္လံုးအိမ္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ျပည့္လ်ံေနခဲ့ျပီေလ။
သူ႔ပို႔စ္ေအာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ေကာ္မန္႔ေရးလိုက္မိတယ္။
“ပစၥည္းတစ္ခု အိမ္မွာက်န္ခဲ့ေသးတယ္။ လာယူပါ”
ေနာက္တစ္ေန႔ ေနအိမ္ကိုသူေရာက္လာခဲ့တယ္။ မယံုသလို အေျပာမ်ဳိးနဲ႔ သူေမးတယ္။
“ငါ့ပစၥည္း ဘာက်န္ခဲ့တာလဲ”
သူ႔ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ႏႈတ္ဆိတ္ေနလိုက္တယ္။ တစ္ခုခုကို သူသေဘာေပါက္သြားသလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္အၾကည့္ကို ေရွာင္ျပီး နံရံေပၚက အျဖဴကြက္ကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနခဲ့တယ္။
“ငါ့ပစၥည္း ဘာက်န္ခဲ့တာလဲ”
တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို သူစတင္ခဲြလိုက္တယ္။ သူ႔ပုခံုးကို ဆဲြလွည့္ျပီး ကြၽန္ေတာ္ တစ္လံုးခ်င္းေျပာလိုက္တယ္။
“ဒီမွာ… ဒီလူက နင္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းပဲေလ”
ေနရာမွာတင္ သူေငးေၾကာင္ျပီး ရပ္ေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီကလည္း ေနာက္ထပ္ ဘာသံမွထြက္မလာခဲ့ဘူး။ တေအာင့္ၾကာမွ ၾကိဳးျပတ္သြားတဲ့ ပုလဲေလးေတြလို႔ မ်က္ရည္ေတြ သူ႔ပါးျပင္ေပၚ က်လာခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ရင္ခြင္ထဲ တင္းတင္းဆဲြေပြ႔ထားလိုက္မိတယ္။ သူလည္း ကြၽန္ေတာ့္ပုခံုးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ သိုင္းဖက္လို႔…. ရင္ဘတ္ႏွစ္ခုက အသက္႐ႈလို႔မရေအာင္ တင္းၾကပ္ေနခဲ့တယ္။
အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားခ့ဲလဲ မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူညင္ညင္သာသာ တြန္းထုတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပလတ္စတစ္နဲ႔ ထုတ္ထားတ့ဲ အရာတစ္ခုကို ကားေနာက္ခန္းက ထုတ္ယူလာခဲ့တယ္။ ပလတ္စတစ္ကို ခြါျပီး ဓာတ္ပံုကို နံရံေပၚျပန္ခ်ိန္ထားလိုက္တယ္။ သူ႔ပုခံုးကို သာသာေလးဖက္ျပီး ဓာတ္ပံုကိုကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ၾကည့္ခဲ့ၾကတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ တစ္ေယာက္ေခါင္းကိုတစ္ေယာက္ မွီလို႔….
တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္လို႔….
ျဖဴေဖြးတဲ့ မဂၤလာဝတ္စံု ဇာပုဝါေအာက္မွာ သူ႔အၿပံဳးက ေပ်ာ္ရႊင္သက္ဝင္လို႔…..
တကယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ေရးက ဒီမွန္ေဘာင္နဲ႔တူခဲ့တယ္။ သံေတြျဖဳတ္လို႔မရရင္ တစ္သက္လံုးျဖဳတ္လို႔ ရႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကလည္း မ်က္စိေရွ႕က မဂၤလာဓာတ္ပံုလိုပါပဲ ဘဝရဲ႕ အလွဆံုးအခ်ိန္မွာ ေဘာင္သြင္းခဲ့သလို ထာဝရစဥ္ ျမဲေနေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။
ေရးသူအမည္မပါတဲ့ London Global Times က သတင္းစာမွာ ဖတ္မိတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ကို ေဘာင္သြင္း (ဘာသာျပန္)ပါတယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
Subscribe to:
Posts (Atom)
